YL

[YL] HBD ปั้นหยา=v=!!

posted on 03 Mar 2013 14:20 by pokemonnoon in YL
วันนี้มาอัพบล็อกให้ลูกสาวค่ะ
 
เกิดขึ้นอีกปีแล้วนะ!555+
 
 
บล็อกหน้าอัพโดจินค่ะ555+
 

[YL] ย้อนความ

posted on 09 Dec 2012 17:48 by pokemonnoon in YL
ฟิคนี่เป็นส่วนหนึ่งของ
v
v
v
 

ข้าเป็นเทพรักษ์ที่สิงอยู่ในต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง…

ชื่อของข้าคือเอกา

ข้าอยู่เพียงคนเดียวในป่าใหญ่…

แต่ถัดไปจากป่าของข้าก็มีครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่...

ประกอบด้วยพ่อ แม่และลูกสาว เป็นครอบครัวที่แสนอบอุ่น จนข้าเผลอยิ้มในบางครั้ง

แต่ทว่า…ความสุขมักไม่ยั่งยืน

 .

.

เปรี้ยง! ครืนๆ

แปะ แปะ

ซ่าๆ

ในคืนนั้น ในคืนที่สายฝนโหมกระหน่ำ

พ่อแม่ของเด็กน้อยก็ป่วยแล้วจากไปด้วยโรคร้ายอย่างกระทันหัน

จนแม้แต่เทพารักษ์อย่างข้ายังตั้งตัวไม่ทัน…

แล้วเด็กน้อยคนนั้นเล่าจะเป็นเช่นไร?

ข้ารอบมองจากกิ่งไม้ลงไป

"ป๊าๆ ม๊าๆ ตื่นสิค่ะ"

เด็กน้อยเขย่าร่างไร้วิญญาณอย่างไร้เรียวแรงพร้อมกับน้ำตาหยดใสที่ไหลอาบ

"ฮึก…อย่า..ทิ้งเรา..ไว้คนเดียว..สิค่ะ"

ข้าเข้าใจความรู้สึกนั้นดี…

ว่าการอยู่เพียงคนเดียวนั้นน่ากลัวเพียงไร

ใช่ข้ารู้ดีเลยทีเดียว…

ในตอนนั้นข้าคิดว่า เด็กคนนั้นคงไม่มีทางรอดแล้วจนกระทั้ง…

 

สี่ปีต่อมา

ขณะที่ข้ากำลังนอนหลับอยู่นั่นเอง

ตึง!

หืม..?เสียงอะไร ทำไมถึงรู้สึกว่าต้นไม้มันเอียงๆ..

ตึง!!

ตึง!

"หืม…!"ข้าหันขวับไปที่ฐานต้นไม้ของข้าที่เริ่มโงนเงน

หรือว่า…

ไม่นะต้นไม้ของข้ากำลังถูกตัด!!!

"หยุดนะ!!"ข้าตะโกนออกไปแต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

ต้นไม้ถูกโคนลงมาข้ารีบกระโดดลงมาจากต้นไม้ถึงพื้นก่อนพอดี

"ม่ายยย ต้นไม้ของข้าาาา"ข้าตะโกนออกไป ใครกันบังอาจตัดต้นไม้ของข้า!!!

"อ…เออคือว่าต้นไม้ของคุณ?"

ข้าหันไปตามเสียงก็พบกับเด็กสาวคนหนึ่งผมสีเกาลัดกับดวงตาสีเขียวใส…

ข้าชักสีหน้าใส่ทันที

"ใช่ต้นไม้ของข้า! ข้าเป็นเทพารักษ์ยังไงเล่า โธ่เว้ยยย"

เด็กสาวแสดงสีหน้าตกใจสุดขีดแล้วรีบก้มลงกราบข้าใหญ่

"ข…ขอโทษค่ะหนูไม่รู้จริงๆค่ะ เอาไม้คืนไปได้เลยค่ะ!"

"ไม่ทันแล้วยัยเด็กบ้าเอ้ย! แล้วข้าจะไปอยู่ที่ไหนเล่า!"

"งั้นไปสิงบ้านหนูก่อนไหมค่ะ?"

"ข้าไม่ใช่ผีนะเฟ้ย!"

"ทางนี่เลยค่า~~"เด็กสาวเดินนำหน้าไป นี่ไม่ได้ฟังที่ข้าพูดเลยสินะ…

"แล้วบ้านเจ้าอยู่แถวไหนล่ะ?"ข้าหันไปถามอย่างสงสัย พลันเด็กน้อยหันกลับมายิ้มให้

"แถวนี่แหละค่ะ"แถวนี่…เดี่ยวนะนี่คงไม่ใช่…

"ถึงแล้วค่ะ!"เด็กสาวชี้ไปที่บ้านหลังเล็กตรงหน้า ใช่แล้วบ้านที่ครอบครัวนั้นเคยอาศัยอยู่

งั้นก็แปลว่า…

ข้าหันกลับไปมองเด็กน้อยอีกครั้ง แล้วหลุดยิ้มออกมา

ยังไม่ตายสินะ...

"จะเข้ามาก่อนไหมค่ะท่านเทพารักษ์!?"เด็กสาวกล่าวเสียงใส พร้อมกับตาเป็นประกาย ข้าจึงพยักหน้าส่งๆไป

ในตัวบ้านนั้นมีตู้เก็บยาขนาดใหญ่วางอยู่กับโต๊ะและเก้าอี้ไม้อย่างละตัว ที่ริมซ้ายขวามีประตูเชื่อมไปอีกห้องหนึ่ง

คงเป็นร้านขายยา…

"เดี่ยวเราไปหยิบเก้าอี้มาเพิ่มรออยู่ตรงนี้ก่อนนะค่ะ"

"ไม่ต้องหรอกถึงเอามาข้าก็ไม่ได้ใช้"เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วนั่งลงกับเก้าอี้

"อืม งั้นเราแนะนำตัวก่อนล่ะกัน…เราชื่อ…"

"เจ้าชื่อปั้นหยา เป็นลูกคนเดียว เกิดวันที่3มีนาคม อายุ…บราๆๆ"ข้านั่งพูดประวัติของเด็กสาวออกมาเล่นเอานางทำหน้าอึ้งไปเลยทีเดี่ยว

ข้าเค้นเสียงหึเล็กน้อยก่อนหันไปมองเด็กสาวอีกครั้ง นางทำหน้าอ้ำอึ้งเล็กน้อยแล้วกล่าวออกมา

"เออ คุณเป็นสต็อกเกอร์หรอค่ะ"

ตึง! คำตอบเล่นเอาข้าแทบล้มทั้งลอย

"ไม่ใช่! ข้าชื่อเอกา! เป็นเทพารักษ์ไม่ใช่พวกโรคจิตอย่างที่เจ้าว่า!"

"อ่าค่ะ งั้นเราเรียกว่าเอกานะค่ะ!"เด็กสาวยิ้มร่าข้าพยักหน้าส่งๆไป

 .

.

หลังจากนั้นเองปั้นหยาก็มักจะลากข้าไปนู่นไปนี่ด้วยเสมอไม่ว่าจะหาสมุนไพรตำยา ผ่าฝืนหรือตอนฝึกยิงธนู แต่ดูเหมือนนางจะยิงไม่เป็นจึงจับเก้ๆกังๆอยู่นาน

"มานี่เจ้าต้องจับอย่างนี้"

ข้าจับมือของนางให้ถูกที่ นางพยักหน้าหงึกๆ แล้วยิงออกไปแบบไม่ได้เล็ง…

แน่นอนว่าเลยเป้าไปหลายโยด

"ยิงอะไรของเจ้าเนี่ย มาๆเดี่ยวข้ายิงให้ดู"ข้าหยิบธนูออกมาจากมือนางแล้วยิงธนูออกไป แน่นอนว่าโดนกลางเป้าพอดีนางตบมือแปะๆหันมามองข้าราวกลับกำลังมองสิ่งมหัศจรรย์

"สุดยอดเลยค่ะเอกา!"ข้ายืดเล็กน้อยแล้วส่งธนูคืน

"ตาเจ้าแล้ว"

"ค่ะ!"นางจับธนูถูกแล้วจากนั้นข้าก็พูดสอนไปพลางๆ

1ชั่วโมงผ่านไป

 

ฟิ้ว

 

"ข้าบอกให้เล็งก่อนไง!"

"ค่ะ ขอโทษค่ะ!"

 

ฟิ้ว

"เจ้าจับธนูผิด!!"

"ขอโทษค่าา"

 

"เจ้าxxx"

"ขอโทษค่าาา"

 

ข้าถอนหายใจเล็กน้อย…

แล้วข้าก็ระลึกได้ว่าสอนเด็กไม่ใช่เรื่องง่ายเลย…

แต่อย่างน้อยการมาอยูากับเด็กคนนี้ก็ทำให้ข้าไม่เบื่อมีอะไรมาให้ทำเยอะแยะเต็มไปหมด…

นั้นเรียกว่าดีหรือแย่กันนะ…?

 

ฉึก!

"เอกาดูสิๆถูกป้าแล้ว!!สุดยอดเลยเนอะ!ฮ่ะๆ"เด็กสาวหันมาดึงแขนเสื้อข้าดวงตาสีมรกตส่องแสงเป็นประกาย เสียงหัวเราะร่าดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ข้าฉีกยิ้มนิดๆพร้อมลูบหัวอย่างเอ็นดู

"ดีมากเก่งมากเลย"

บางทีการมาอยู่ที่นี่อาจไม่แย่นักก็ได้…

.

.

 

ข้าเดินออกมาจากห้องเห็นเด็กน้อยนอนหลับคาตัวยาที่เพิ่งบดเสร็จก็อดยิ้มไม่ได้

เด็กน้อยคนนี้ช่างขยันเสียจริง…

ข้าเดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ อืมนี่ก็ใกล้เวลาอาหารแล้ว ออกไปแปปเดียวคงไม่เป็นไรมั้ง

ข้าคิดพลางมองไปทางหน้า ฟ้าเริ่มมืดแล้วเห็นทีต้องรีบหน่อย คิดได้ดังนั้นข้าก็รีบเดินออกจากบ้านทันที

 

"งืม…"เด็กสาวตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียแล้วหาววอดๆ เหลือบเห็นผ้าห่มที่ตกอยู่ก็ยิ้มออกมา พลันหันไปมองหาเอกา

"เอกา อยู่รึเปล่าค่ะ?"เด็กสาวเดินหาห้องแล้วห้องเล่าซ้ำไปมาจนเริ่มสงสัย

เอกาหายไปไหนนะ

ครืนน

ซ่าาา

สายฝนโปรยลงมาจากแค่เบาๆเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

เปรี้ยง!

"ว้าย!"เด็กสาวนั่งลงกับพื้นเอามืออุดหูไว้พร้อมสะอื้นเบาๆ ไม่ชอบฝน…ไม่ชอบเสียงฟ้าผ่าแบบนี่เลย…

"ฮือ เอกาา อยู่ไหนค่ะฮือ"เด็กสาวยันตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วอุดหูไว้

เปรี้ยง! ฟ้าเริ่มผ่าลงมาอย่างต่อเนื่อง จนเด็กน้อยตัวสั่นไปหมด

เหมือนเหลือเกินเหมือนกับวันที่เธอเสียพ่อแม่ของเธอ

"เอกา เอกา เอกา เรากลัว เอกาอยู่ไหน ฮือ…เอกาค่ะ"

หรือเอกาก็จะหายไปด้วย?

จะหายไปเหมือนป๊ากับม๊าหรอ?

ดวงตาสีเขียวเริ่มสั่นไหว

เด็กสาวรีบวิ่งออกมาจากบ้านทันที

"เอกา!อยู่ไหนค่ะเอกา!"เด็กสาววิ่งฝ่าฝนออกไป

ไม่ได้นะจะหายไปไม่ได้นะ!

เด็กสาวคิดน้ำตาเรื่มไหลปะปนไปกับสายฝนที่โหมกระหน่ำ พลันเด็กสาวก็สะดุดล้ม

"ว้าย"

แพละ

"โอ้ยเจ็บจัง…"เด็กสาวยันตัวขึ้นนั่งมองซ้ายทีขวาที…

ป่า…หันไปทางไหนก็เจอแต่ป่า แถมมืดจนมองอะไรไม่เป็นเลย

เปรี้ยง! เด็กสาวเอามือเล็กอุดหูไว้้เนื้อตัวเปื้อนโคลนเริ่มสั่นระริก

"อึก!ฮืออ แงง เอกา อยู่ไหนค่ะฮืออ"

เด็กสาวเดินต่อไปเรื่อยๆ จนพบกับร่างของเอกาที่กำลังเดินกลับมา

"เอกา!!"เด็กน้อยรีบวิ่งไปหาอีกฝ่ายแล้วปล่อยโฮทันที

"เสี่ยวหยา! เจ้าออกมาทำอะไร ตัวเปื้อนดินหมดแล้ว"

ข้าเช็ดใบหน้าเล็กแล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา มือเล็กกอดข้าไว้แน่น เนื้อตัวสั่นระริก

"น…นึกว่า..เอกาจะ...หายไป..เหมือน..ป๊ากับม๊า..ซะแล้ว…"

ข้ามองเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้ พลางเอามือลูบหัวนางเบาๆ

"ไม่ต้องห่วงข้าไม่ไปไหนหรอก นี่ไงข้าแค่ออกไปหาของป่าเท่านั้น... ข้าจะอยู่กับเจ้า ไม่ทิ้งไปไหนทั้งนั้น"

ข้ายิ้มออกมากล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน ใช่แล้วไม่ทิ้งไปไหนหรอก ข้าจะทิ้งเด็กน้อยคนนี่ลงได้อย่างไร

"สัญญานะค่ะ!"เด็กน้อยหันมาสบตากับข้า ข้ายิ้มพร้อมพยักหน้า

เมฆสีดำเริ่มเคลื่อนออก แสงอาทิตย์ที่ถูกบดบังสาดส่องลงมาทั่วผืนป่า

"แน่นอน ปะ…กลับบ้านกันเถอะ"

ไม่ว่าที่ไหนข้าก็จะอยู่กับเจ้า…

เด็กน้อยของข้า..

  

"อ่า อาบน้ำสระผมเสร็จแล้วสบายตัวดีจังเลย~~"

เด็กสาวกล่าวพร้อมเดินออกมายิ้มร่า

ข้ามองนางเล็กน้อย…แล้วถือผ้าผืนเล็กเดินเข้าไปเช็ดผมให้

"ทำไมสระผมแล้วไม่เช็ดผมให้แห้งห้ะ"ข้าทำเสียงดุ แต่นางกลับจ้องข้าตาแป่วจนข้านึกสงสัย

"มองอะไร?หน้าข้ามีอะไรติดรึ?"เด็กน้อยส่ายหน้า

"เปล่าค่ะเราแค่คิดว่า…เอกานี่เหมือนป๊าเลยนะค่ะ!"เด็กสาวกล่าวพร้อมยิ้มร่า

แล้วเดินเข้าห้องของตนไปทิ้งให้ข้ายืนอึ้ง

ป๊า = พ่อ....

ป…แปลว่า…นางก็เป็นเหมือนลูกสาวข้าสินะ!

น…นี่…ข้ามีลูกสาวงั้นรึ

โอ้ ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน!

แต่ว่าลูกสาวนี่ดูแลยังไงนะ ไอ้เราก็ไม่เคยมีลูกด้วยสิ…

ใช่แล้วอย่างนี่ต้องหาตำราอ่าน ข้าจะต้องเป็นพ่อที่ดีให้ได้!

ข้าเดินเข้าไปในห้องเก็บหนังสือของบ้านหยิบหนังสือเล่นหนึ่งออกมา…

'พ่อกำนันทองสุดโหด'

ไม่รอช้ารีบอ่านทันที…

.

.

.

อาเมน

จบค่าาาาาาาาาาาาาา

[YL]วันพ่อ

posted on 06 Dec 2012 18:35 by pokemonnoon in YL

ฟิคเรื่องนี่เป็นส่วนหนึ่งของ

ฟิค วันพ่อ อัพช้าไปวันนึงไม่เป็นไรมั้ง=w=;;

v

v

v

v

เมฆสีดำแดง

บรรยากาศที่ร้อนระอุ

เสียงกรีดร้องของวิณญญาณบาป...

ใช่แล้วที่นี่คือยมโลก

ที่ยมโลกแห่งนี่ยากนักที่จะรู้ได้ว่าตอนนี้เป็นช่วงกลางวันหรือกลางคืน 

เด็กสาวผมสีเกาลัดยังคงนอนอยู่บนเตียงนุ่มพลิกตัวไปมาเป็นระยะ

พลันเสียงไก่ขันดังแว่วมาจากที่อันแสนไกลบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าแล้ว

ดวงตาสีมรกตลืมขึ้นอย่างสะลืมสะลือ พร้อมบิดขี้เกียจเล็กน้อย จากนั้นลุกไปล้างหน้าทำกิจวัตรของตน

เมื่อเดินออกมาดวงตาสีเขียวก็เหลือบไปเห็นที่ปฎิทินที่ว่างไว้บนโต๊ะไม้

สองขาเรียวย่างเข้าไปใกล้หยิบปฎิทินขึ้นมาพลางหาววอดๆ

"หาวว หืมมวันนี้…วันที่๕ ธันวาคม…ถึงวันพ่อแล้วสินะ"

ดวงตาสีเขียวฉายแววเศร้าสร้อยเพียงชัวครู่แล้วกลับมาสดใสอีกครั้ง

แล้วฉีกยิ้มกว้างหันไปหยิบสามง่ามรูปแบบธนูของเธอพลางกล่าวเบาๆ

"วันนี้เราไปทำธุระที่โลกมนุษย์…ไปด้วยกันไหมค่ะเอกา"

ธนูไม้เปล่งแสงสีนวลแล้วปรากฎเป็นชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนมัดสาวไว้ถึงกลางหลังเห็นเป็นปอยเล็กๆ  สวมชุดไหมจีนสีเขียวอ่อน นัยตาสีม่วงหรี่ลงมองเด็กสาวอย่างอ่อนโยน  

"ไปสิทุกทีที่เจ้าต้องการ แล้วเจ้าเตรียมของพร้อมรึยังล่ะเสี่ยวหยา"เด็กสาวยิ้มรับพลางหยิบข้างของใส่กระเช้าใบเล็ก

"พร้อมแล้วค่ะ"

"งั้นเราก็ไปกันเถอะ"

ทั้งสองเดินทางไปถึงโลกมนุษย์จากนั้นเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าอันแสนคุ้นเคย ถึงแม้ต้นไม้จะหายไปบ้างแต่สภาพแวดล้อมที่รู้จัก กลิ่มอายความอบอุ่นยังคงเหมือนเดิม

เด็กสาวเดินไปเรื่อยๆจนกระทั้งเจอกับกระท่อมหลังเล็ก…กระท่อมที่เคยเป็นบ้านของเธอ… สามง่ามหนุ่มลอบดูเด็กสาวเป็นพักๆ เหลือบเห็นดวงตาสีเขียวสั่นไหวเพียงครู่

"ไม่เป็นไรนะเสี่ยวหยา" มือหนาว่างบนไหล่แล้วลูบเบาๆเชิงปลอบใจเด็กสาวหันกลับไปยิ้มน้อยๆ"ขอบคุณค่ะเอกา…"

เด็กสาวเปิดประตูเข้าไป โต๊ะไม้ เก้าอี้สามตัว ตู้เก็บยา ทุกอย่างถูกจัดวางไว้ทีเดิม ไร้ล่องลอยก็เคลื่อนย้าย

เด็กสาวยิ้มบางเมื่อเจอกับกรอบรูปที่วางอยู่ มือเรียว้ก็บฝุ่นบนกระจกออกจนสะอาดรูปสีซีดที่ปรากฏคนสามคนกำลังยิ้มอย่างมีความสุขบนนั้น นิ้วเรียวลูบไล้รูปอยู่พักใหญ่ น้ำตาใสไหลออกมาอย่าไม่รู้ตัว แล้วเช็ดออกอย่างรวดเร็วแล้วเก็บรูปนั้นใส่กระเช้าพลางหันไปยิ้มร่ากับคนข้างหลัง

"ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม…เหมือนตอนที่เราอยู่ด้วยกันเลยเนอะเอกาเหมือนตอนที่ป๊ากับม้ายังอยู่"

"ใช่…ทุกอย่างยังเหมือนเดิม"เอกาพูดพลางลูบหัวเด็กสาว

"ปะ ไปทำธุระให้เสร็จเถอะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้"เด็กสาวพยักหน้ารับแล้วเดินออกจากบ้านไป ข้างๆนั้นมีหลุมศพอยู่สามหลุม เด็กสาวมองหลุมศพนั้นอย่างหดหู่พลางทรุดตัวนั่งลง ในมือถือพวงมาลัยขนาดย่อม

"สวัสดีค่ะป๊า ม๊า วันนี้หยามาเยี่ยมค่ะ"เด็กสาวฉีกยิ้มเรียบวางพวงมาลัยลงหน้าหลุมศพ

"ป๊ารู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร วันพ่อล่ะค่ะ…ป๊า วันนี่หยามากราบป๊านะค่ะ หยาร้อยพวงมาลัยเองสวยไหมค่ะ มือใหม่ก็งี้แหละอย่าว่ากันนะค่ะ แล้วก็หยาได้เพื่อนใหม่เยอะแยะเลย แถมได้พี่ชายด้วย!"เด็กสาวพูดต่อไปอย่างไม่รู้จักเบื่อน้ำเสียงสนุกสนานแต่นัยตากลับเต็มไปด้วยน้ำตา

"ฮ่ะๆ ค่ะทุกวันๆสนุกมาเลย… ป๊าน่าจะอยู่ด้วยกัน"เด็กสาวกัดริมฝีปากเล็กน้อยแล้วฝืนยิ้มพลางพูดต่อ

"ถ..ถึงป๊าจะอยู่..กับ..หยาแค่สิบปี..แต่มันก็เป็นสิบปีที่มีค่ามากเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะค่ะ แล้วก็ไม่ต้องห่วงเรื่องของหยานะค่ะเพราะหยามีคนดูแลอยู่ค่ะ เขาชอบทำตัวเหมือนป๊ามากเลยค่ะ"เด็กสาวสะอืนพร้อมหัวเราะเบาๆพลางเช็ดน้ำตาออกแล้วก้มลงกราบที่หลุมศพ

"หยารักป๊านะค่ะ ขอบคุณที่ทำให้หยาได้เกิดมาค่ะ"

เด็กสาวยันตัวขึ้นปัดฝุ่นเล็กน้อยจากนั้นเดินไปหาสามง่ามหนุ่มที่ยืนรออยู่

"เสร็จแล้วหรอ"เอกาลูบหัวเด็กสาวเล็กน้อยพร้อมฉีกยิ้มอ่อนโยน เด็กสาวยิ้มร่าพลางดึงแขนของอีกฝ่าย

"ค่ะ!กลับกันเถอะค่ะเอกา!"

.

.

.

"เอกาค่ะ…"เด็กสาวกระตุกแขนเสื้ออีกฝ่ายเบาๆ เอกาหันกลับมามองอย่างฉงน

"หืม?ทำไมหรอเสียวหยา?"

"คือนี่ค่ะ!"สิ่งที่ปั้นหยายื่นให้เล่นเอาเอกาสตั้นไปสามวิก่อนยิ้มร่า หัวใจพองโต ดีใจจนแทบจะลอยจากยมโลกขึ้นสวรรค์ได้อยู่แล้ว!!

"พ..วง..มาลัยนี่…ให้ข้าหรอ"เด็กสาวหน้าขึ้นสีเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารัว ยิ้มอย่างเก้อเขิน

"ค่ะก็เอกาเหมือนเป็นพ่อคนที่สองของเรานี่นา…หวาา"ปั้นหยาอุทานออกมาเมื่อร่างสูงตรงหน้าอุ้มเด็กสาวขึ้นมากอดไว้แล้วร้องไห้โฮ

"ฮือ!! เสี่ยวหยาาา ข้า…ข้า…ข้าดีใจเหลือเกิน ฟืดด"

"หวาเอกาๆ เดี่ยวเราตกค่ะ ใจเย็นๆ อย่าหมุนสิค่ะ ฮ่าๆ"เด็กสาวหัวเราะน่าพลางกอดคอคุณพ่อคนที่สองที่อุ้มตนหมุนไปมา

"ไม่ตกหรอกไว้ใจข้าได้เลย~~"

"ฮ่ะๆ ค่ะ"ทั้งสองหัวเราะแย้มยิ้มออกมาจากใจจริงพากันกลับเรือนไปอย่างมีความสุข…

 

เอกา:ลูกสาวข้า…ลูกสาวข้า…ใครก็อย่าหวังจะได้แตะ!

fin.

 

เอวัง อาเมน โสดต่อไปเถิดลูกข้า=w=;;;