OriginalFiction

2


พบกันอีกครั้ง?!



"ซันนี่…"ไอ้วินน์กับว่านมันพูดหันมามองหน้าผมแล้วทำหน้าเงิบ

"อะไรวะเจอหน้าครั้งแรกในรอบสามปี มึงทักทายกูได้อบอุ่นมาก"ไอ้คนที่อยู่หลังผม มันพูดพลางยิ้มให้ 

"ใครคิดว่าจะเป็นมึงแล้วเรียกกูซันนี่ อีกแล้ว ไอ้พี!!"นี่ไอ้พีเพื่อนสมัยเด็กผมครับ เมื่อวานเฟสคุยกับมันอยู่ ไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้วครับ

"อือมึงเตี้ยลงนะ"มันพูดพลางมองลงมาที่ผม ไอ้นี่!!!

"กูไม่ได้เตี้ยลง มึงนั่นแหละสูง"

"แน่นอน"แม่งยอมรับนะมึงไอ้หน้าบุไททาเนียมม

อือ ไอ้พีมันเป็นคนผิวขาวครับ ขาวแบบโอโม้ แถมหน้าตาดี สูงด้วย แม่งทุกคนสูงกว่าผมหมด 
ผมมันสีน้ำตาลซอยๆ ยาวปะบ่า ใส่แว่นด้วยครับ ก็อย่างว่าแม่งเด็กเรียน
ออแล้วก็ผมจำได้ว่ามันมีแฝดอยู่อีกสามคน แต่ละคนนิสัยไม่ยักเหมือนกันสักคน

"เดี่ยวนะตกลงมึงเป็นใครว่ะ"เหมือนไอ้วินน์มันจะหายเงิบแล้วครับ

"เพื่อนกูเองๆ"ผมตอบไปครับ

"อ่าพีนั้นไอ้วินน์ส่วนนั้นไอ้ว่าน พวกมึงนี่พีเพื่อนกู"

"อืม…"ไอ้พีมันขานรับแล้วไล่มองไปที่วินน์แล้วก็ว่านครับ

"ยินดีที่ได้รู้จักล่ะกัน"

"อ่าเหมือนกันๆ"

'เออนักศึกษาที่มาถึงแล้วกรุณานั่งลงด้วยนะค่ะ'

เสียงพี่เขาประกาศทางไมค์ครับ หมายถึงผมกับไอ้พีเปล่าว่ะ?

ไม่รู้แหละนั่งไว้ก่อน ไม่อยากเด่นตั้งแต่วันแรก

"ซันๆ นั้นเพื่อนสมัยเด็กมึงแน่นะ"ไอ้วินน์มันกระซิบถามผมครับ

"ก็ใช่อะดิทำไม?"

"ทำไมแม่งดูฉลาดตรงข้ามกับมึงเลยว่ะ"

"เหี้ย มึงด่ากูโง่หรออ"

"กูเปล่าพูดมึงร้อนตัว"มันทำหน้าลอยหน้าลอยตาใส่

"That's rightฮ่าๆ"ไอ้สองว. มันรุมผม อย่าให้ถึงตากูนะ!

'น้องๆเงียบหน่อยนะค่ะ เดี่ยวจะเริ่มงานแล้วนะค่ะ'

หลังจากที่พี่สาวพูดไม่นานก็มีคนมาพูดเปิดครับ นานมากกก เบื่อด้วยย อยากหาอะไรเล่นจัง ผมคิดพลางมองหาอะไรเล่นแล้วก็มีคนสะกิดจากด้านหลัง แล้วก็มีรูบิคที่สลับไว้แล้วส่งมาครับ ผมรู้ทันทีว่าใครส่งมา มีคนเดียวครับที่รู้ว่าผมเซียนรูบิค 

พีมึงเจ๋งมากก ผมส่งสัญญาณกู๊ดจ็อบให้มันแล้วเอารูบิคมาเล่นครับ

พอเอากลับเป็นสีเดิมได้หมดผมก็ส่งกลับไปด้านหลังอีกไอ้พีก็รับไปสลับให้แล้วก็ส่งมาให้ผมเล่นไปเรื่อยจนจบงานเลยครับ นึกถึงตอนม.ต้นเลยครับผมเล่นพวกรูบิคไม่ก็แก้รหัสตัวเลข อะไรแบบนี้บ่อยมาก เพราะม.ปลายเริ่มยุ่งกับการอ่านหนังสือผมเลยไม่ได้เล่นรูบิคเท่าไร แต่ฝีมือผมไม่มีตกครับ

พอออกจากหอประชุมไอ้วินน์กับไอ้ว่านมันก็กลับไปก่อนครับเห็นบอกกลับไปนอนเพราะเมื่อคืนมันโต้รุ่งกัน ส่วนผมก็ส่งรูบิคคืนไอ้พีครับ 

"อะ พีขอบคุณมึงมากไม่งั้นกูได้หลับแน่ ฮ่าๆ"ผมส่งรูบิคให้มัน แล้วยิ้มให้ ส่วนมันก็ยิ้มบางกลับมา มึงจะหล่อไปไหนว่ะ อะแต่ยังไงกูก็หล่อกว่า

"อืม กูเห็นมึงเริ่มสับปะหงกทำท่าจะไปเฝ้าพระอินทร์อยู่ลอมล่อเลย เอาให้เล่น"

"กูอุตส่าห์ขอบคุณ เอาคำขอบคุณกูกลับมา"

"กูก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่"

"เออๆงั้นกูกลับและ"ผมหันหลังเตรียมเดินทางกลับห้องที่เต็มไปด้วยคอมพิวเตอร์สุดที่รักของผม

"เดี่ยวซัน"อยู่ๆมันจับมือผมไว้ครับ ผมหันกลับไปหามันแล้วทำหน้ามึนใส่

"ห้ะ"

"เปล่าไม่มีอะไร"แล้วมันก็ปล่อย

"แล้วเรียกกูทำเหี้ยอะไรห้ะ"

"มึงอยู่ที่ไหน ว่างๆกูจะแวะไปหา"มันถามผมเสียงเรียบ

"หอตรงโน่นข้างๆเซเว่นอะ"มันขมวดคิ้วอยู่พักนึงแล้วพูดต่อครับ

"เซเว่นตรงสี่แยก?"

"อ่าตรงนั้นแหละๆ เออกูกลับแล้วนะ ไม่มีอะไรแล้วใช่มะ?"

"เออ เจอกันพรุ่งนี้"

"อ่าๆ"

พูดจบผมกับมันก็แยกเดินกันไปคนละทางครับ

ผมเดินมาเรื่อยจนถึงหอที่ผมพักอยู่ อ่า เกมออนไลน์รอผมอยู่~~

ตอนที่ผมจะเข้าประตูไปนั้นแหละอยู่ดีๆก็มีคนมาล้อมผมไว้ครับ เหี้ยกูจะไปนีทเกมมม

ประตูของกู~!!

ผมหันมองไอ้คุณพวกมาขัดการเข้าสู่สวรรค์ของผม

"พวกคุณต้องการอะไรครับ?"สุภาพๆล่ามหมาน้อยทั้งหลาย จะได้ไปนีทไวๆ

"เมื่อกี้มึงจ้องหน้ากูแถวยังทำตาขวางใส่คงไม่ต้องบอกนะว่ามาทำไม"ไอ้คุณพี่ชายสุดทึกทำท่าหักนิ้วเปราะๆใหญ่เลยครับ ขอโทษนะคุณพี่ผมไปจ้องคุณพี่ตอนไหนครับ ผมตาขวางอยู่แล้วไม่เห็นหรอออ แสรดดกูจะนีทเกมม

"อ่างั้นขอโทษด้วยครับ หลีกทางให้ผมด้วย"

"เฮ้ย ขอโทษลูกพี่กูก่อน"โอ้โหมึงจะเอาอะไรกับกู กูจะนีทเกม กูจะลงแดงตายห่องอยู่แล้ว

"เฮ้ยไอ้เตี้ยมึงหูหนวกรึไง" ด่ากูเตี้ยหรออ ไม่สุภาพแม่มแล้ว ปลดโซ่ เอาเลยลูกชายลูกสาว กัดมันให้มอดเห่าอย่าให้เหลือ

"เรื่องดิกูยังไม่ได้จ้องเหี่ยอะไรพวกมึงเลย พวกมึงตาถั่วหรอ หรือต่อกระบือแดก มึงเลยเห็ยกูตาขวางใส่  สัดกูจะนีทเกมจบ กูไปล่ะ"

พูดจบผมก็เตรียมวิ่งเข้าประตู แต่ไอ้พวกเดิมมาขวางไว้

"ปากหมาอย่างมึงเอาหมัดกูไปแดกไป๋!"

ไอ้ทึกที่หาว่าตาขวางใส่มันพุ่งเข้ามาพร้อมเหวี่งหมัดจะเข้ามาชกผม โห รู้จักผมน้อยไปซะแล้วไอ้พวกนี่

ผมหลบหมัดพลิวๆแล้วซัดหมัดเข้าไปที่ท้องของมันรัว4หมัดแล้ว ประทานพระเท้าใส่หน้ามันไปอีกที ไอ้ทึกมันลอยลิวไปเลยครับ

กูขาสั้นแต่กูฉีกถึงเว้ยย

"เฮ้ยมึงทำลูกพี่กู รุมมันเลย!"

อ่าวเหี้นเล่นหมาหมู่ แต่ไม่คณามือผมหรอก มันเขามาทีละคนสองคน ผมก็เตะๆต่อยๆไปเรื่อยๆ

จัดการไปที่ละคนสองคน สุดท้ายพวกมันหมอบหมด

"โห้ย อ่อนว่ะ"

ทุกคนกำลังสงสัยในความเมพของผมใช่ไหมครับ

เอาง่ายๆ…ผมคาราเต้สายดำครับ

อืมถ้าถามอะไรดลใจให้ไปเรียนอืม คือมีอยู่ช่วงนึงผมติดโคนันมากครับ
จะว่าไงดีคือผมชอบเจ้รันมากก เวลาเธอโชว์เมพคาราเต้ที่ไรผมยิ่งปลื้ม
ปลื้มมากจนอยากเรียนบ้างครับ แล้วผมเลยไปกราบขอท่านพ่อท่านแม่ทั้งสองด้วยลูกอ้อนที่สกิลระดับssอย่างผม
พวกท่านเลยให้ครับ แล้วสุดท้ายด้วยแรงหึดผมก็คว้าสายดำมาได้ครับ!

อืมพูดมาเยอะแล้วเข้าห้องไปนีทเกมดีกว่า~

"ไอ้เตี้ยมันยังไม่จบโว้ย"ผมหันกลับไปไอ้ทึกที่ผมน็อกไปมันกำลังจะฟาดท่อนเหล็กลงมาครับ
หลบไม่ทันแน่
ผมยกมีขึ้นเตรียมกันท่อนเหล็ก
พร้อมหลับตาปี๋ ไม่โดนหน้ากูเป็นพอโว้ยยย

 

TBC

edit @ 18 Jul 2013 15:11:38 by k-myst

edit @ 18 Jul 2013 15:12:48 by k-myst

1
ผมซันสุดหล่อครับ!




Sun talk:

 

โอ้ว กราบสวัสดีท่านผู้อ่านที่รักทุกคนครับ

กระผมนายสุริยชัย อาธิฤกษ์สุดหล่อ รับหน้าที่บรรยายในวันนี้~



เรียกผมว่าซันก็ได้ครับ~ยินดีที่ได้รู้จักนะคร้าบบ

อ่าวันนี้ผมอารมณ์ดีมากเลยครับ~

เพราะอะไรนะหรอก็เพราะว่าผมติดคณะวิทย์ อุสาเคมีที่ผมอยากได้ครับ

แล้ววันนี้ก็เป็นวันแรกในมหาลัยของผมครับ!

ขณะที่ผมกำลังเดินเข้าประตูอยู่ดีๆก็มีใครไม่รู้พุ่งเข้าชาร์ตมาครับพร้อมเสียงประกอบ

"ไอ้ซันน~!!!"เฮ้ยๆเสียงมันคุ้นๆ ผมหันไปมองออตัวสูงๆ หน้าเกรียนๆ แถมบริ้งมาแต่ไกลแบบนี้มีอยู่คนเดียว

"ไอ้วินน์! มึงเข้าชาร์ตกูทำเตี่ยอารายย"ผมโวยใส่มัน

แต่ไอ้วินน์มันก็ทำหน้ากวนส้นใส่

"ไอ้ซัน หมาในสังกัดมึงเห่าแต่เช้าเลยหรอ เออจะว่าไปมึงเลี้ยงด้วยไรว่ะsmart heart หรือpetdegree แม่มเห่าได้

เห่าดีจริงๆ"

"กูเลี้ยงด้วยตับเกรดเอคลุกข้าวหอมมะลิแล้วราดซอสเทริยากิ หมากูเลยแข็งแรงเห่าทุกวันไม่เว้นวันหยุดราชการ"

"สัดกูล้อเล่นมึงไม่ต้องตอบ"ไอ้วินน์มันพูดแล้วตบหัวผมไปที

คิดหรอว่าผมจะยอมเตะมันตอบสิครับ

"Moring~ My friends~มึงเล่นอะไรกันอยู่กูเล่นด้วยย"

สียงมาพร้อมกับความวุ่นวายที่มาเพิ่มอีกหนึ่ง

กระแดะอังกฤษมาขนาดนี้มีแค่ไอ้ว่านคนเดียวเท่านั้แหละครับ

มันพุ่งมากอดคอผมกับไอ้วินน์ครับ แถมทิ้งน้ำหนักไปเต็มๆ 

"แสรดด กระดูกกู!"

"เหี้ยว่านมึงหยุดทิ้งน้ำหนักควายๆของมึงเดี่ยวนี้ กูกับไอ้ซันจะแบนแล้ว"

ไอ้วินน์ตะโกนแล้วดันหัวไอ้ว่านออกครับ

"Shit!I'm so  thin you know!!?"

"สาดดด อย่ามากระแดะอิงกับกู!"คราวนี้ผมตะโกนครับ พร้อมกระโดดตบหัวมัน  

เอาละผมจะแนะนำตัวไอ้คุณเพื่อนให้คุณผู้อ่านฟังครับคนแรก

ไอ้วินน์ครับมันเป็นคนเกรียนๆครับ แต่เสือกสูง เสือกหน้าตาดี(แต่น้อยกว่าผม)

แต่มันเป็นคนรักเพื่อนครับ มันเป็นเพื่อนกับผมช่วงม.ปลาย

คือจะว่าไงดีช่วงจบม.ต้นผมย้ายบ้านครับ เลยต้องย้ายโรงเรียนด้วย

อือแต่ก็อย่างว่าหล่ออย่างผมการย้ายโรงเรียนไม่ใช่อุปสรรคในการหาเพื่อนครับ

แต่อุปสรรคในการหาเพื่อนของผมตาผมครับ คือผมเป็นตาขวางครับ


พวกว่าทีเพื่อนใหม่ทั้งหลายมันเลยมองว่าผมน่ากลัวทำตาขวางใส่

แต่จริงผมเฟรนรี่นะครับ!!

สุดท้ายผมก็ได้เพื่อนหลายคนครับ แต่ไอ้คนที่ได้อยู่คณะเดียวกับผมมีแค่สองสามคน

ครับคนแรกก็ไอ้วินน์นั้นส่วนคนที่สองก็ไอ้ว่าน มันเป็นเด็กนอกครับส่งตรงจากประเทศอังกฤษ

คือมันเป็นลูกครึ่งนะครับ พ่อเป็นคนอังกฤษ แม่คนไทยสุดท้ายไทยคำอังกฤษคำเจริญจริงเพื่อนกู พูดอิงที่กูเงิบเลย

อืมส่วนเรื่องน้ำหนักคือจริงๆไอ้ว่านก็ไม่อ้วนนะครับแต่มันเออตัวใหญ่เท่านั้นเอง

 จะว่าไป…ไอ้สองตัวนี้มันสูงทั้งคู่!!แล้วเสือกให้กูอยู่กลาง

เข้าใจความรู้สึกของหุบเหวเลย สัด

อืมแต่ไอ้ว่านสูงกว่าไอ้วินน์แหะ แต่แม่งพวกมันสองตัวก็สูงกว่าตรูอยู่ดี

"แล้วปฐมนิเทศนี่กี่โมงวะ"อยู่ๆไอ้วินน์ก็หันมาถามครับอืมนั้นสินะกี่โมงว่ะผมหันไปหาไอ้ว่านต่อ เหี้ยว่านความหวังพวก

กูอยู่ที่มึงแล้ว!

"พวกมึงหันมาหากูหมดแล้วกูจะถามใครว่ะ!"

แล้วมึงก็ทำลายความหวังกูภายในสองวิสัส! 

"ออแต่กูปิ้นใบในเน็ตมา"

"ไอ้เหี้ยวินน์มึงมีใบแล้วมึงถามกูทำซากอ้อยอะไรว่ะ"ผมหันไปทำตาขวางใส่มัน

"ออพอดีกูอยากเอาซากอ้อยไปทำปุ๋ย"พูดแม่งส่งยิ้มกวนตีนมาเป็นของแถมกูอีก

ไอ้เพื่อนบังเกิดเกล้า  พอไอ้เหี้ยวินน์ทั้งท่าจะพูดต่อไอ้ว่านก็แทรกอย่างรู้หน้าที่

"Stop! พวกมึงหยุดแล้วบอกกูมาว่าตกลงกี่โมง"ไอ้วินน์มันคุ้ยกระเป๋าใหญ่

จนขุดกระดาษเน่าๆออกมาได้แผ่นนึง หมาผมมันรู้หน้าที่ทันทีครับ 

"กระดาษมึงเซลล์ลูโลสเสื่อมหมดแล้วมึงกะเอาไว้เป็นเชื้อปลูกเห็ดหรอ!"

แต่กระดาษแม่งเน่าจริงๆนะหมาผมไม่เห่าพร่ำเพรื่อหรอก

"บ้านมึงเอากระดาษปลูกเห็ดหรอครับเหี้ยซัน"รอบนี้ไอ้ว่านครับ 

"กูไม่รู้กูไม่เคยปลูกเห็ด"ผมตอบพร้อมทำหน้าใสซื่อ กุอุตส่าห์ใสให้พวกมึงดู

แล้วไอ้คุณเพื่อนมึงหัวเราะทำซากอารายย

"ซันหน้ามึงไม่ไหว ฮาชิบห่อง"

"funny  กร้ากกก ฮ่าาา"

"เชี่ย!พวกมึงสองตัวหยุดแล้วบอกเวลากุมา"ผมทำหน้าโหดใส่พวกมันเลยหยุดหัวเราะกัน

ไอ้วินน์มันคลี่ซากเซลล์ลูโลสแล้วอ่าน

"อืม9:30น."

"แล้วตอนนี้"ผมถามครับ

"9:28"ไอ้ว่านตอบ…

"เหี้ยยยยยยยยยอีก2นาที"

ผมตะโกนครับพอหันกลับไปไอ้เหี้ยสองตัวนั้นมันไม่อยู่แล้วครับ

ไอ้บังเกิดเกล้าา

ผมรีบวิ่งตามอย่างไว จนเห็นพวกมัน

"เหี้ยยย พวกมึงหยุด!!รอกูด้วย"

"ซันมึงวิ่งเร็วๆ"กุเร็วสุดได้แค่นี้แหละสัส

"you are so short so quickly."

กูแปลไม่ออกไอ้เหี้ยว่านมึงจะกระแดะอิงตอนนี้ทำมายย

ออผมฟังออกคำนึง shortเฮ้ยมึงด่ากูเตี้ย!

แล้วพวกมันนำไปถึงหอก่อนครับ

สุดท้ายผมก็มาถึงจนได้ จริงๆผมก็ไปถึงหลังมันไม่กี่วิ

 

เฮ้อทันพอดีครับ…

"อ่าวซันทางนี้ๆ"ไอ้วินน์โบกมือเรียกผมครับข้างๆมีไอ้ว่านอยู่ ยังดีที่จองเก้าอี้ไว้ให้กู

แต่ว่า…

หึหึ ไอ้คุณเพื่อน

โดนท่าไม้ตายกูซะเถอะ พวกมึงทั้งสอง

 ผมตบหัวมันคนละที แล้วนั่งลงที่เก้าอี้

"ไอ้เพื่อนทรพี!ไม่รอกูเลยนะ"

"โทษทีกูลืมว่าขามึงสั้น"

"สาดด ขากุไม่สั้นพวกมึงสูงผิดมนุษย์"

เหี่ยกูพูดเสร็จมึงก็ยืด นั่งอยู่จะยืดทำไม 

ไอ้ว่านส่ายหัวไปมาแล้วพูดต่อ

"Ah!Don't said that Win! อย่างน้อยขาไอ้ซันก็ยาวกว่าฮอบบิดนิดนึงนะ"

ขอบคุณมึงมากไอ้ว่าน…เดี่ยวนะฮอบบิด…เหี้ยยยยย!!

"ไอ้ว่านมึงตายซะเถอะ!" ผมลุกขึ้นเตรียมตบหัวมัน

แต่ยังไม่ทันได้ตบอยู่ๆก็มีมือใครไม่รู้ว่าจับไหล่ผมไว้ครับ

"มึงเ…"ยังไม่ทันพูดจบผมก็ต้องอี้งจนเงิบ 

"หาเจอสักที…ซันนี่~"

"เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!"


TBC

หนีมาลงexteenค่ะเหอะๆ 

[Original Fiction]The Chemistry(Y) บทนำ

posted on 08 Jun 2013 16:26 by pokemonnoon in OriginalFiction directory Fiction

วันนี้เอานิยายว้าย วาย วายยย มาปล่อยค่ะ

มีคำไม่สุภาพด้วย

ใครไม่ชอบก็...ลองอ่านก็ได้นะเพื่อจะเปลี่ยนใจ5555

ฝากติชมด้วยเน้อ ฝากซันนี่ด้วยนะค่ะ><

The Chemistry(Y)


บทนำ

ท่ามกลางราตรีที่เงียบสงัด เสียงเข็มวินาทีที่ค่อยๆเคลื่อน

เข็มยาวที่จวนจะถึงเลขสิบสองพร้อมๆกับเข็มสั้นในคืนนี้คงทำให้หลายคนตื่นเต้นเสียจนนั่งไม่ติด…

แต่หลายคนนั้นไม่ใช่ผมอย่างแน่นอน

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์คลิกหาอะไรดูเล่นไปเรื่อยๆจนกระทั้ง…

ติ้ก!ติ้งตึง!

"เที่ยงคืนแล้ว" ผมเหลือบมองนาฬิกาที่ส่งเสียงแล้วเคลื่อนมือกดเข้าเว็บไซต์อย่างว่องไว

และรีบกรอกเลข แล้วกดenter

ผมพนันได้ว่าถ้าผมกดช้ากว่านี้บ้างที่ถึงตีสามก็ไม่รู้ผลแน่ เพราะเว็บมันจะล่มนั้นเอง

ไม่นานนักหน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

'ยินดีด้วย คุณได้เข้าคณะวิทยาศาสตร์ สาขาอุตสาหกรรมเคมี'

"…"

ผมดีดตัวออกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์แล้วทิ้งตัวไปกับพนักเก้าอี้พร้อมกับสีหน้าเบื่อโลกที่แสนจะเป็นปกติของผม

ว่าแล้ว…ทุกอย่างเป็นอย่างที่คิดไว้…

ผมควรดีใจสินะที่สอบเข้ามหาลัยและคณะที่ต้องการได้ แต่ก็น่าเบื่อชะมัด…

ผมพีพัฒน์ ปิยวัฒนจุฬาเลิศ เป็นหนึ่งในสี่แฝด และผมเป็นแฝดคนเล็กสุด…

ชิ…

ทำไมหมอไม่ดึงผมออกมาก่อนกันนะ?

น่าเบื่อ… โลกนี้มันน่าเบื่อไปซะหมด…

 

'Hคือ1 Lคือ3  Bคือ4!!ฮ่าๆเจ๋งใช่ไหมล่ะ!'

 

คำพูดที่อยู่ๆก็พุดขึ้นมาในหัว ทำให้ผมเลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้คอมพิวเตอร์อีกครั้ง ก่อนปิดหน้าจอนั้นแล้วเปิดfacebook

ติ้ก!ติ้ก!ติ้ก!

คำขอเป็นเพื่อนนับสิบ ข้อความเข้าสามสี่ข้อความที่ยังไม่อ่าน  กับแจ้งเตือนอื่นๆอีกมากมาย

"เหี้ย แม่งจะโพสต์อะไรกันเยอะแยะว่ะ"

ว่าพลางเลื่อนแล้วคลิกเม้าส์สองครั้งเพื่อให้ตัวแดงๆที่ปรากฏอยู่ดับไป แล้วผมก็ต้องชะงัด

'I'Sun~! กูหล่อขนาดพระจันทร์ยังยิ้มให้ โพตส์ในtime line ของเขาเมื่อสองนาทีที่แล้ว'

"หึ…"

อ่านชื่อเฟสกี่ทีก็ยังอดขำไม่ได้ แค่ขึ้นมาgrammaก็ผิดแล้ว ผิดแบบ…

ผมละสงสัยจริงๆว่าแม่งผ่านประถมมาได้ไง

แล้วไอ้พระจันทร์ยิ้มนี่ตั้งแต่ชาติไหนแล้วว่ะ ดาวศุกร์มันคงลืมไปแล้วว่าเคยโคจรมาอยู่ตรงนั้น

แต่ก็อย่างว่าวันนี้หัวข้อที่น่าจะโพสต์ได้ก็มีอยู่อย่างเดียว ผมคิดพลางเลื่อนลูกศรคลิกที่แจ้งเตือนนั้น

"หืม…?"

'เหี้ยยยยยยย กูสอบติดเหี้ยยยยย กูติดโว้ยยยย ฮ่าๆ

สัดเอ้ย กูรักเคมี้~~~ กูสรรเสริญชีวะ~~ กูขอบคุณสังคม~~

เดี่ยวพรุ่งนี้กูจะไปใส่บาตรให้ไอ้ท่านเซ่อแอปเปิล!!

ฮ่าาาาาาาา กูติดคณะวิทย์สาขาอุสาเคมีแล้วโว้ยยยยยยยยย'

"…"

ผมควรจะทำยังไงกับไอ้โพสต์สุดปัญญาอ่อนตรงหน้านี้ดี?  ยังไม่ทันไรไอ้คนโพสต์มันก็ทักเข้ามาในกล่องข้อความของผม

ไอ้ซัน…

…เพื่อนสมัยเด็กของผมเองครับ

'พีๆมึงไปกดlikeโพสต์กูดิ'

ดูมัน ไม่ทงไม่ถามสุขภาพกูสักคำ

'กูเพิ่งรู้ว่านี่เป็นคำทักทายใหม่ในเฟสวะไอ้ซัน'ผมพิมพ์ตอบมันไป

'ออ กูลืมกราบสวัสดีครับไอ้เหี้ยพี พอใจยังมึง ไปไลค์โพสต์กูๆ' แม่งดูมันกวนตีนกูอีก

'เออๆ'

'กดยางงงงง'

'กูต้องกดจริงๆหรอว่ะ'

'เออสิวะ!'

'มึงเปลี่ยนชื่อเฟสก่อนแล้วกูจะกด'

'เหี้ยอย่ายุ่งกะชื่อเฟสกู!'

'กูเป็นห่วงมึงนะกลัวเด็กอนุบาลจะหัวเราะเยาะ'

'ไอ้เหี้ยยยยย เด็กอนุบาลบ้านมึงเล่นเฟสหรออออ'

'เออ'

'สัส'

'…'

'…'

'สรุปกูไม่ต้องกดแล้วใช่ปะ?'

'ต้องกด!'

'ถ้ากูไม่กดอะ'

'ไม่รู้มึงต้องกด'

'…'

อืมนี่ถ้ากูไม่กดนี่จะตื้อกูถึงเช้าเลยใช่ปะ?

ผมถอนหายใจแล้วไปกดlikeให้มัน

'กดแล้ว'

'เหี้ยพี กูรักมึงงงง'

อืม…

แล้วมันก็เงียบไป…

กูว่าและ

ติ้ก!

อ่าว มีต่อแหะ

'มึงติดคณะอะไร'

'อันเดียวกับมึงอะ'

'จริงเด้ แม่มเหี้ย สัส!กูมีเพื่อนแล้ว!เจอกันพรุ่งนี้นะมึง'

'เออๆ'พอผมตอบเสร็จมันก็ออฟไปแน่นอนว่าผมก็ด้วย

หลังจากปิดคอมเสร็จ ผมทิ้งตัวไปกับพนักเก้าอี้อีกครั้ง

"หึหึ…"

"พรุ่งนี้…สนุกแน่"

TBC.