[Fanfiction Star trek] Hello (my) Professor![Lesson IV]

posted on 22 Mar 2015 19:11 by pokemonnoon in fanfiction, Spirk directory Fiction, Entertainment

วันนี้มาอัพโปรเฟสเซอร์สักหน่อยรู้สึกดองมาได้ทีและ55555

ใครเพิ่งหลงเข้ามาใหม่ก็ย้อนอ่านตอนเก่าๆได้จากลิ้งเลยน้า> <

Title: Hello (my) Professor!

Rate:PG-15

pairing:Spock x Kirk

{LessonI}|{LessonII}|{LessonIII}

Lesson IV

กริ้ง!

เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นผมก็หันไปฉีกยิ้มกว้างให้กับลูกค้ารายแรกของวัน

"ยินดีต้อนรับครับ รับอะไรดีครับ" เธอเดินตรงเข้ามาที่เคาท์เตอร์พร้อมกวาดสายตามองเมนูที่อยู่บนฝาด้านหลังของผมก่อนพูดตอบ

"ขอมอคค่าเย็นแก้วนึงคะ" ผมพยักหน้ารับ

"เพิ่มวิปครีมมั้ยครับ?"

"คะ"

"ครับทานนี้หรือรับกลับบ้านดีครับ?"

"อ่า...ทานนี้ล่ะกันค่ะ" เธอพูดพลางฉีกยิ้มเขินๆให้ ผมก้มหน้าลงกดเครื่องคิดเงินก่อนหันถามต่อ

"จะรับอะไรเพิ่มมั้ยครับ?"

"เออ..." ผมฉีกยิ้มพราวเมื่อเห็นท่าทีลังเลของลูกค้าสาว

"สำหรับเช้านี้ผมขอแนะนำChocolate Indulgence Cake ถ้าคุณได้ลองสักครั้งรับรองว่าติดใจแน่นอนครับ" ผมพูดพลางขยิบตาให้อีกฝ่าย ได้ยินเสียง ปุ๊! เบาๆ ดวงหน้าของลูกค้าคนแรกของเช้านี้ขึ้นสีแดงก่ำแล้วพยักหน้าหงึกหงัก ผมรีบกดเพิ่มรายการเข้าไปแล้วฉีกยิ้มหวานให้กับคุณลูกค้าอีกครั้ง

"ทั้งหมด 20 เครดิตครับ" พูดจบอีกฝ่ายก็แปะบัตรเก็บเงินหรือก็ที่เรียกว่า เครดิตชิปลงที่แถบหน้าจอเล็กๆด้านหน้าเมื่อหักเงินจากเครดิตชิปเสร็จเรียบร้อยผมก็ยิ้มกว้างให้คุณลูกค้าอีกครั้ง "เรียบร้อยแล้วครับ เชิญเลือกโต๊ะนั่งก่อนได้เลยครับเดี๋ยวพอทำเสร็จผมจะเอาไปเสริฟที่โต๊ะ"

ผมพูดจบก็หันไปชงกาแฟม็อคค่าอย่างชำนาญแล้วบรรจงเทใส่แก้วใสทรงสูงจากนั้นเติมวิปครีมสีขาวฟูและตกแต่งด้วยผงโกโก้สีน้ำตาลเข้มก่อนหยิบตัวเค้กช็อกโกแลตออกมาวางบนจานขนาดเล็กพร้อมตกแต่งเล็กน้อย ผมหยิบทั้งสองอย่างใส่ถาดไม้สีโอ๊คแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะของคุณลูกค้า วางถาดนั้นลงอย่างแผ่วเบา

"ถ้าจะสั่งอะไรเพิ่มเติมก็เรียกผมได้นะครับ"

คุณลูกค้าพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้มพริ้ม

"คะ"

ผมเดินกลับมาที่เคาท์เตอร์แล้วยืนประจำที่เดิม พลันได้ยินเสียงหัวเราะจากเพื่อนร่วมงานสาว 'แครอล มาร์คัส'

"หว่านสเน่ห์ใส่ลูกค้าอีกแล้วนะ จิม"

ผมหัวเราะแล้วเถียงกลับ

"ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย เขาเรียกว่าบริการลูกค้าต่างหาก!"นั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายหัวเราะดังขึ้นแล้วเขย่งตัวลูบหัวของผมเล็กน้อย

"จ้าๆ"

"บอกกี่ทีแล้วว่าอย่ามาขยี้หัวฉันนะผมเสียทรงหมด!" ผมว่าพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายหยุดสาวผมบลอนยังคงลูบหัวผมต่ออย่างเอ็นดู ไม่สิ... อย่างสนุกสนานมากกว่า ดูทำเข้าสิ ทำเหมือนผมเป็นเด็กไปได้

กริ้ง

ลูกค้ามาอีกคนแล้ว ผมกับแครอลรีบกลับไปประจำที่ทันที ผมที่กำลังจะพูดต้อนรับลูกค้าอย่างปกติก็ต้องชะงัก ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบกับบุคคลที่ไม่คาดฝัน

"ศาสตราจารย์สป็อค!" ใช่แล้วลูกค้าคนที่สองของวันนี้คือศาสตราจารย์วัลแคนนั่นเอง อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเจอผมแล้วเดินตรงเข้ามาหาที่เคาท์เตอร์

"สวัสดีนักเรียนเคิร์ก ผมไม่ทราบว่าคุณทำงานอยู่ที่นี่..." สป็อคพูดด้วยเสียงนิ่งอย่างปกติพลางกวาดสายตามองสำรวจผม เห็นแบบนี้ผมก็อดประหม่าไม่ได้ สองมือรีบยกขึ้นจัดทรงผมที่ถูกสาวข้างๆขยี้จนเละแล้วจัดเสื้อเล็กน้อย บ้าจริงจะจ้องอีกนานมั้ยเนี่ย หน้าเขามีอะไรติดรึเปล่า ผมก็ไม่ยุ่งแล้วนี่นา

"เออ จะรับอะไรดีครับศาสตราจารย์?" ผมพูดถามพร้อมรอยยิ้ม อีกฝ่ายนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ก็ตอบกลับ "ชาวัลแคนร้อน1ที"

"ครับ แล้วจะรับอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ?"ผมหันถามต่อ

"แค่นี้ก็เพียงพอแล้วนักเรียนเคิร์ก"

"ครับๆ 8 เครดิตครับ" ผมยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย สป็อคหยิบเครดิตชิปออกมาแปะลงที่เครื่อง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยผมก็พูดต่อ

"เดี๋ยวทำเสร็จผมจะเอาไปให้ที่โต๊ะ เลือกที่นั่งตามสบายเลย" พอผมพูดจบสป็อคก็พยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะติดริมหน้าต่าง ผมรีบชงชาที่สป็อคสั่งแล้วเดินไปส่งที่โต๊ะนั้น ผมยืนรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายขณะดื่มชา

"รสชาติโอเคมั้ยครับ?"

ดวงตาสีน้ำตาลหันมองเล็กน้อยก่อนตอบ

"ชาแก้วนี่รสชาติเหมือนชาวัลแคนทั่วไป..." ผมพยักหน้ารับ อย่างน้อยก็เป็นความเห็นกลางๆแบบไม่ติดลบละนะ

"ว่าแต่ผมไม่เคยเห็นคุณมาที่นี่มาก่อนเลย ทำไมอยู่ๆถึงเลือกเข้าร้านนี้ละ?"

"ศาสตราจารย์โซเร็กซ์เป็นคนกำหนดสถานที่สนทนาเรื่องโครงงานสำคัญซึ่งก็คือที่นี่"

"อ่า...เข้าใจละ งั้นผมกลับไปทำงานและ ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะครับ" เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับผมก็เดินกลับไปที่เคาท์เตอร์ หลังจากนั้นเหล่าลูกค้าประจำก็เริ่มทยอยเข้ามาจนงานล้นมือ พูดถึงลูกค้าประจำ...วันนี้ยังไม่เห็นสองคนนั้นเลยแหะ...อะนั่นไงพูดถึงก็มาเลยตรงหน้าของผมคือนักเรียนทหารในชุดสีแดงของสตาร์ฟลีทสองคน คนนึงผมหยักศกสีทองดวงตาสีเขียวใส ส่วนอีกคนมีผมและตาสีดำสไตล์คนเอเชีย

"จิม! ผมเอาเหมือนเดิมนะ!" หนูน้อยผมสีทองหรือ 'พาเวล เชคอฟ'พูดขึ้นด้วยพร้อมรอยยิ้มสดใส ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างๆโบกมือให้ผมอยู่นั้นคือฮิคารุ ซูลู ผมส่งยิ้มให้ทั้งสอง

"โกโก้ปั่นใส่วิปครีมสินะ แล้วก็ของนายวันนี้เอาอะไร? ชาเขียวเย็นไม่ใส่น้ำตาล?" ซูลูพยักหน้าเล็กน้อย

 "ตามนั้นเลย อ่าใช่แล้วก็นี่ ฉันสะสมครบแล้ว!" ซูลูหยิบใบบางอย่างขึ้นมาพร้อมฉีกยิ้มกว้าง มันคือคูปองสะสมแต้มของทางร้านซึ่งมีจำนวนแต้มเยอะมากพอสมควร

"หืม จริงด้วย งั้นวันนี้นายก็ได้ฟรีๆเลยหนึ่งแก้ว"

"เยส"

"อะไรกันฮิคารุ ทำไมแต้มของนายถึงเยอะขนาดนั้น!!! นายไปสะสมครบตอนไหน ปกติเรามาด้วยกันตลอดไม่ใช่หรอ!!" พาเวลหันมาบ่นอีกฝ่ายแต่ซูลูดูเหมือนจะไม่ใส่ใจนัก

"แหม พาเวลก็นิดหน่อยอะนะ" คำพูดนั่นทำให้พาเวลกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ

"นิดหน่อยอะไรกัน!"

"ฮ่าๆ เอาเถอะพาเวลยังไงนายก็ลูกค้าประจำวันนี้ฉันจะใส่วิปครีมให้นายเยอะเป็นพิเศษละกัน"พอผมพูดจบดวงตาของหนุ่มน้อยรัสเซียก็ลุกวาว

"จริงหรอ!?" ผมพยักหน้ายืนยัน

"เย้! เยี่ยมไปเลย! ฮิคารุนายนะไปหาทีเลย" พาเวลพูดพลางโบกมือไล่

"ครับๆ" ซูลูยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินไปหาที่นั่ง เมื่อเห็นว่าซูลูเดินไปแล้วพาเวลก็รีบหยิบเครดิตชิปขึ้นมาแตะที่เครื่องแล้วยืนรอจนผมชงเสร็จ ผมยืนเครื่องดื่มให้ อีกฝ่ายก็รับไปด้วยหน้ายิ้มแป้นแล้วไปหาโต๊ะที่ซูลูจองไว้ ผมอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางน่ารักๆของทั้งสอง พลันแอบหันไปมองทางด้านศาสตราจารย์วัลแคนที่ตอนนี้กำลังดื่มชาอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสงบนิ่ง และดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเยือกเย็นอยู่เสมอ... พลันอยู่ๆดวงตาสีน้ำตาลนั้นก็เงยขึ้นสบกับดวงตาของผม ผมรีบคว้าแก้วทำท่าทีเหมือนกำลังชงกาแฟทันที บ้าจริง เมื่อกี้เขาเห็นมาผมมองอยู่รึเปล่านะ น่าอายชะมัด

"นี่จิม นายรู้จักศาสตราจารย์สป็อคเป็นการส่วนตัวด้วยหรอ?" แครอลหันถามผมด้วยรอยยิ้มกริ่ม

"อ..เออก็ใช่ละมั้ง”การที่แชทคุยกันนี่ถือว่ารู้จักกันเป็นการส่วนตัวมั้ยนะ

"หืม ฉันนึกนายกับเขาจะไม่ถูกกันซะอีก"

"ทำไมล่ะ?

"ก็เขาฟ้องนายไม่ใช่หรอ ที่นายเซ็ตโปรแกรมยานโคบายาชิมารุใหม่"

"แต่ตอนหลัง---" ยังไม่ทันพูดจบเสียงกระดิ่งก็ดังขึ้นผมกับแครอลหันกลับไปที่หน้าเคาท์เตอร์ก็พบกับหน้านิ่วคิ้วขมวดของโบนส์

"โย่วโบนส์ วันนี้เอาอะไรดี?"

"เอสเปรสโซ่แรงๆเหมือนเดิม"โบนส์พูดด้วยเสียงเหนื่อยๆ แหมเห็นเพื่อนรูมเมจคนสำคัญเหนื่อยแต่เช้าแบบนี้ต้องกระตุ้นให้ร่าเริงสักหน่อย

"โธ่โบนส์ นายกินแต่กาแฟเข้มๆจนหน้าจะเหี่ยวหมดแล้วเนี่ย" ผมพูดแซวขำๆ อีกฝ่ายเพียงตวัดดวงตาสีมรกตมองมาอย่างหงุดหงิดดูจะไม่ขำไปกับคำพูดนั้นพร้อมยกสองแขนขึ้นกอดอกแล้วพูดต่อ

"แกไม่เคยได้ยินหรอว่ากาแฟวันละแก้วทำให้หมออยู่รอดได้" ผมหัวเราะเล็กน้อยกับคำพูดนั้นก็เถียงกลับ

"นั่นมันแอ๊ปเปิ้ลวันละลูกทำให้ไม่ต้องไปหาหมอไม่ใช่หรอ?" ผมพูดพลางยักคิ้วใช้ดวงตาสีฟ้าคู่ใจมองอย่างใสซื่อ นั่นทำให้โบนส์กรอกตาเล็กน้อยแล้วโบกมือไล่

"เรื่องของฉันน่า ไปเอากาแฟมาได้แล้ว!" ผมยิ้มรับเล็กน้อยกับท่าทางนั้นของเพื่อนสนิทก่อนเดินไปไปชงกาแฟ ทำไปก็ได้ยินบทสนทนาจากด้านหน้าเคาท์เตอร์ที่ดังมาเป็นระยะ

"สวัสดีครับคุณมาร์คัส" เสียงของโบนส์พูดขึ้นอย่างสุภาพ ชนิดที่ว่าผมแทบจำไม่ได้ว่าโบนส์สามารถทำเสียงสุภาพและดูอ่อนโยนแบบนั้นได้ พลันเสียงหัวเราะของแครอลดังขึ้นกังวาลใสก่อนพูดตอบ

"โธ่ลีโอนาร์ด บอกกี่รอบแล้วว่าให้เรียกฉันว่าแครอล"

"ฮ่าๆ ผมเผลอทุกทีเลย ขอโทษนะครับ" ทันสองยังคงสนทนากันต่อไปโดยที่ผมฟังอยู่เงียบๆมือทั้งสองชงกาแฟให้โบนส์ไปในความคิดในหัวก็แล่นไปมา

แหมโบนส์หนอโบนส์ พออยู่กับสาวนี่อย่างกับคนละคน...ไม่สิปกติโบนส์อยู่กับผู้หญิงคนอื่นก็ชอบดุเหมือนกันนี่นา....แต่นี่....หรือว่า?! เขาจะแอบชอบกันอยู่?! ผมหันไปดูเห็นทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างหน้าแดงเล็กน้อย แหม น่ารักกันจริงๆคู่นี้

ผมเทกาแฟที่ชงใส่ในแก้วน้ำแข็งพร้อมแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองต่อไปเพลินๆ เผื่อจะมีประโยคไหนเอาไปล้อโบนส์ได้ ผมหันไปหยิบฝาที่ใช้ปิดตัวแก้ว แล้วตาเจ้ากรรมก็ดันหันไปทางศาสตราจารย์วัลแคนอีกครั้ง ตอนนี้เหมือนอีกฝ่ายจะดื่มชาในแก้วเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองออกไปทางหน้าต่าง ใบหน้าของสป็อคที่ต้องกับแสงของอาทิตย์ยามเช้าทำให้อีกฝ่ายดูสง่าและหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตาได้ เขาไม่เข้าใจเลยทั้งที่ทรงผมนั่นไม่ว่าใครตัดก็คงดูงี่เง่าแท้ๆแต่พอมาอยู่บนใบหน้าของสป็อคทุกอย่างดูลงตัวอย่างเหมาะเจาะ ขณะที่ผมกำลังจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเคลิ้บเคลิ้มอยู่ๆก็มีคนอีกหนึ่งคนมานั่งที่นั่งตรงข้ามกับสป็อคบังร่างของวัลแคนหนุ่มพอดิบพอดี ดูจากด้านหลังเห็นหูเรียวแหลมเป็นเอกลักษณ์และรอยยิ้มบางที่ประดับบนหน้าของอีกคงเป็นชาวโรมุรันแน่นอน อย่างว่าวัลแคนคงไม่ยิ้มแบบนั้น คาดว่านี่คงเป็นศาสตราจารย์โซเร็กซ์ที่นัดสป็อคมาคุยงานผมพยายามเบี่ยงตัวเปลี่ยนมุมมองแต่ก็ไม่ช่วยให้ดีขึ้น

"จิม นายมัวชักช้าอะไรอยู่ ฉันไม่มีเวลามารอแกทั้งวันนะเฟร่ย!! ความจริงมันทำงานช้าแบบนี้คุณน่าจะว่ามันบ้างนะ" คำพูดของโบนส์ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ แล้วรีบหยิบฝาแก้วนั่นมาปิดแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่จากนั้นเดินกลับไปทางเคาท์เตอร์

"แหม ปล่อยให้จิมเหล่คุณลูกค้าไปก่อนก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก" แครอลฉีกยิ้มกริ่มพลางเหล่ตาไปทางศาสตราจารย์ที่นั่งอยู่มุมติดหน้าต่าง ก่อนเดินออกจากเคาท์เตอร์ไปส่งเครื่องดื่มให้ลูกค้าต่อ ประโยคนั้นทำให้โบนส์เลิกคิ้วอย่างสงสัย

"หืม? เหล่ลูกค้า?" ไม่รอช้าดวงตาสีมรกตหันขวับไปทางที่พนักงานสาวส่งสัญญาณบอกเห็นศาสตราจารย์วัลแคนที่จิมกำลังหลงหัวปักหัวปำเขาก็เค้นเสียงหึออกมา

"หึ ชัดเลย ทำไมฉันถึงไม่แปลกใจนะ" จากนั้นโบนส์ก็หันมาจ้องผมหน้าเขม็ง ผมว่าแก้วกาแฟในมือลงที่เคาท์เตอร์

"อ้าว นี่ไง ทำมาให้แล้ว จ่ายตังเร็วๆสิ"

"นี่นายชอบมันจริงๆหรอ?" โบนส์พูดขึ้นขณะที่สองมือก็หยิบบัตรเครดิตชิปขึ้นมาจ่ายเงิน

"หา!? มันไหน?"

"ก็'มัน'นู่นไง เลิกทำหน้าเหมือนวัยรุ่นเพิ่งเคยมีความรักได้แล้ว ฉันล่ะเอียนจริงๆ" โบนส์หันหน้าไปทางสป็อคพลางขมวดคิ้ววุ่น

"ฉันจะชอบใครก็ไม่เกี่ยวกับนายซะหน่อย!" เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก โบนส์เงียบไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

"ฉันไม่อยากให้เหมือนคราวที่แล้ว ที่นายกับแกรี่..." เมื่อชื่อของคนๆนั้นหลุดออกมาจากปากของโบนส์ ผมก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวพร้อมๆกับรู้สึกถึงความโกรธที่ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะผ่านไปนานแค่ไหนความโกรธนี้ก็ยังไม่หายไป

"โบนส์...สป็อคไม่เหมือนแกรี่" ผมพูดเสียงต่ำพร้อมกับมือทั้งสองที่กำแน่น ใช่สป็อคไม่เหมือนแกรี่ สป็อคไม่ใช่คนเลวแบบนั้นแน่นอน โบนส์หันมองผมด้วยสีหน้าเหมือนกำลังมองดูเด็กที่มีกำลังเล่นไม้ขีดไฟพลางขมวดคิ้วเป็นปม

"ใครจะรู้ แรกๆมันก็ทำตัวดีสุดท้าย..."

"มีงานเยอะไม่ใช่หรอคุณหมอ กลับคลินิกไปได้แล้ว" เขาพูดขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก นั่นทำให้โบนส์ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพูดด้วยเสียงอ่อนลง

"โอเคๆ ใช่มันเป็นเรื่องของนาย นายจะชอบใครรักใครมันเรื่องของนาย แต่ฉันแค่อยากให้นายรู้ว่าฉันกำลังเป็นห่วงนาย โอเค?" ผมเพียงพยักหน้าเล็กน้อยกับคำพูดนั่นก่อนอีกฝ่ายจะเดินออกจากร้านไป คำพูดของโบนส์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว พาลให้คิดไปถึงความทรงจำไม่อยากรื้อฟื้อ ผมหลับตาลงแล้วสะบัดหัวไล่คำพูดเหล่านั้นออกไป

ไม่หรอก สป็อคนะไม่มีทางเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว

TBC

Comment

Comment:

Tweet

มาต่อไวๆนะคะ

#3 By Punpun-3012 (49.230.77.96|49.230.77.96) on 2015-08-21 06:30

จิมช่างน่ารักนักก ฮุ่มมมมม
ขอคอมเมนท์รวมตั้งแต่ตอนแรกเลยนะคะว่า อยากจะกรี๊ดโมเมนท์สองคนนี้มากกกกกกก อ๊ากกก ฟฟฟฟ
แบบการที่คุยส่งข้อความกันแล้วจิมส่งข้อความเป็นภาษาวัยรุ่นเป็นอะไรที่น่ารักมากค่ะ ให้ความรู้สึกวัยรุ่นกับผู้ใหญ่คุยกันมาก น่ารัก >//////<
แถมจิมคุยไปขำไป ยิมไป ให้โมเมนท์แบบสาวน้อยติดแฟนหนุ่มยังไงไม่รู้55555555
สนใจตามคุยกับเค้าขนาดนี้ อยากเห็นสป็อคใจเป็นฝ่ายเข้าหาขิมน้อยบ้างค่ะ ///-////
ความจริงไล่อ่านมาซักพักแล้วแต่เพิ่งมานั่งเมนท์ค่ะ 
รอตอนต่อนะคะ ฮืออ //กอดจขบ.
สนุกมากๆเลยคะ ชอบความเป็นโบนส์กับสป็อคจังเลย อย่างกับในหนังเปี๊ยบบบ >๐< มุขเสนอตัวของจิมนี่ ทำเอาบิดเลยคะ 55
(อ่านทุกเรื่องเลยคะ แต่ขอเม้นคอมเม้นนี่ละกันน้า)
ลุ้นๆให้จิมทำให้สป็อคหึงได้ ฮริ้วววว (เราก็จิ้นไปไกล)
หวังว่าจะมีตอนใหม่ๆมาให้อ่านอีกนะคะ

#1 By ★ Bun on 2015-06-14 02:08