วันนี้มาอัพฟิคสั้นขบในตอนค่า5555 คู่เดิม สป็อคเคิร์ก!!

 

Title:Kidnapping James T. Kirk isn't common as I expected.

Fandom:Star Trek

Pairing : Spock x Kirk 

เรื่องย่อ(?): เมื่อนักลักพาตัวมือใหม่อยากจะลองของโดยการลักพาตัวกัปตันคนสำคัญของสตาร์ฟลีท เรื่องจะเป็นยังไงกันละเนี่ย

 

กลางดึกเมื่อตัวเลขบนนาฬิกาเปลี่ยนเป็น0100 ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดก็หยุดทำงานอย่างกะทันหัน ผมมีเวลา10นาทีก่อนที่ระบบทุกอย่างจะกลับมาทำงานอีกครั้ง ผมก้าวเท้าเดินไปบนทางเดินสีเงินแวววาวจากแสงสะท้อนของต้นไม้ประหลาดที่ส่องแสงท่อประกายระยิบระยับอยู่ข้างทางเดิน เมื่อเดินผ่านประตูเข้าไปในตัวตึก ผมก็เดินช้าลงด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...

นัยตาเหลือบซ้ายขวาอย่างระมัดระวังพลางตรงไปหาห้องของเป้าหมาย

ผมหยุดที่หน้าห้อง407 แล้วปลดล็อคประตูเข้าไปด้วยอุปกรณ์แฮค ผมกำชับเฟสเซอร์ในมือแน่น นี่เป็นลงมือลักพาตัวครั้งแรกของผม เพราะฉะนั้นถึงจะวางแผนที่คิดว่าแยบยลที่สุดแล้วก็อาจมีจุดบอดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะว่าเป้าหมายที่ผมจะลักพาตัวคือกัปตันคนสำคัญของสตาร์ฟลีทอย่าง 'เจมส์ ที เคิร์ก' ที่เคยต่อสู้กับโรมุรันบ้าคลั่งอย่างเนโร และอาชญากรอย่างข่าน นูเนียน ซิงค์

เมื่อไปถึงบริเวณห้องนอน ผมก็เห็นร่างของชายผมสีทองนอนคว่ำหน้าอยู่ที่เตียงส่วนลำตัวเกยอยู่กับพื้น ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ พร้อมส่งเสียงกรนเบาๆพลางขยับปากงุบงิบ

ถ้าให้เดานี่คงไปดื่มมาหนักจนสลบก่อนถึงเตียงแน่

แต่ก็ไม่แปลกเพราะว่าเมื่อสองชั่วโมงที่แล้วเป็นช่วงงานเลี้ยงค็อกเทลของเหล่าลูกเรือยานเอ็นเตอร์ไพรส์ป่านนี้ทุกคนคงจะมีสภาพไม่ต่างจากคนที่นอนสลบอยู่ตรงหน้าของเขานัก ผมตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้พลางสลับโหมดของเฟสเซอร์ไปที่สตั้น

พลันร่างที่นอนอยู่ก็ขยับตัวเล่นเอาผมต้องยกเฟสเซอร์ขึ้นจ่ออย่างตกใจ

"งือ สป็อค ฉันยังไม่เมาเอามาอีกแก้ว"กัปตันพูดออกมาลอยๆแล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักตามมาก่อนกลับไปกรนต่อ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วเข้าไปจับร่างของกัปตันก่อนหยิบอุปกรณ์ขนส่งมวลสารขนาดเล็กออกมา ก่อนกดเดินเครื่อง แล้วร่างของผมและกัปตันเคิร์กก็หายไปจากห้องนั้น

-----------------------------------

หลังจากลักพาตัวกัปตันเคิร์กมาได้ ผมก็พาเขาไปที่ตึกบริเวณที่รกร้างแห่งหนึ่ง

"อือ..." เสียงครางเบาๆดังมาจากกัปตันเคิร์กที่ผมจับใส่กุญแจมือไว้ที่ด้านหลังของห้อง ผมเข้าไปดูอาการของอีกฝ่าย

"...หัว"

หัว ?

"ปวดหัว ไฮโปยาแก้เมาค้างให้หน่อย!!"  

ห้ะ? ผมมองอีกฝ่ายอย่างงุงงง ออจริงสินะเมื่อคืนเขาเมาหนักเลยนี่นา

"เออคุณรู้สถานะตัวเองรึเปล่า"ผมพูดด้วยเสียงที่นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

"รู้สิโดนลักพาตัวอีกแล้วไง เดี๋ยวนี่นายลักพาตัวฉันมาจากเตียงของฉันหรอ! แย่จริงๆ โอ้ยตอนนี้ฉันปวดหัวมาก"เขาพูดพร้อมจะยกมือนวมขมับแต่ก็ติดกุญแจมือทำให้เขาส่งเสียงสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย

เออ เอาจริงๆแล้วตัวของคุณนะยังไม่ถึงเตียงเลยด้วยซ้ำ...

เดี๋ยวนะไม่ใช่ว่าปกติคนโดนลักพาตัวต้องกลัวหรอกหรอ? แบบตัวสั่นงกๆ? ไหงชิวแบบนี้ละ?? หรือผมทำอะไรผิดรึเปล่า ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่ออีกฝ่ายก็พูดขัดขึ้นมา

"ฟังนะเจ้าหนู ตอนนี้ฉันเมาค้าง ปวดหัวสุดๆ เพราะฉะนั้นนายมียาแก้เมาค้างมั้ยแบบกินหรือฉีดก็ได้!!"

"อ..เออ" ขอยาแก้เมาค้างในสถานะการณ์แบบนี้เนี่ยนะ ไม่คิดจะถามอะไรเลยหรอ? ไม่สิ เราไม่ควรผิดแผน! ตอนนี้เราควรโทรหาพวกลูกเรือของเขาต่างหาก ผมหยิบเครื่องมือสื่อสารที่เอามาจากตัวกัปตันเคิร์กขึ้นมาเปิด

ติ้ก

please enter the password...

ผมหันกลับไปกะจะถามรหัสแต่กัปตันประวัติศาสตร์โลกดันนั่งทำหน้างอ สงสัยจะปวดหัวมาก...

"คุณเคิร์ก บอกรหัสมา"

"ไม่..."

"คุณเคิร์ก ผมไม่อยากใช้กำลัง..."

"เอายาแก้เมาค้าง"

"คุณเคิร์ก"

"ปวดหัว! ถ้าไม่มียาให้เราไม่ต้องคุยกัน!!"

"..." อร้ากก ทำไมถึงเป็นคนที่น่ารำคาญแบบนี้!! สุดท้ายผมก็ยอมแพ้แล้วเดินไปหยิบยาแก้เมาค้างพร้อมน้ำ1แก้ว ไปให้อีกฝ่าย ตกลงที่ผมมาลักพาตัวหรือมาเป็นพี่เลี้ยงให้กันแน่นะ...

"คุณเคิร์ก รหัส?"

"ussenterprisencc1701 ตัวเล็กหมด"

โอเค...ผมกดรหัสเข้าไปหน้าจอหลักก็เปิดออก ผมก็ต้องชะงัก

รูปที่ตั้งเป็นหน้าจอคือรูปหน้าของกัปตันเคิร์กที่ยิ้มร่ากอดคอกับคนข้างๆเป็นชาววัลแคน ถ้าจำไม่ผิดเคิร์กมีต้นเรือเป็นชาววัลแคนรึเปบล่านะ...

ช่างเถอะ...

เราควรโทรไปหาเบอร์ที่ตั้งfavไว้... ผมเลื่อนนิ้วกดไปที่รายชื่อโปรด

"..." 

อะไรคือSpocko ผมไล่ดูเบอร์ต่อมา Bonesy...

นี่เขาเมมชื่อะไรของเขาเนี่ย หรือว่ามีคนชื่อนี้จริงๆ...

ผมดูแล้วก็หันไปมองเจ้าของเครื่องมือสื่อสาร เมื่อเจ้าตัวรู้ว่าถูกมองอยู่เขาก็ตวาดใส่ผมทันที

"โหดร้าย! อย่าดูมือถือคนอื่นแล้วทำหน้าแบบนั้นนะเฟ้ย!!"

อืม...ช่างเถอะกดไปโทรไปสักอัน

ผมกดโทรไปหาคุณSpocko ไม่นานนักก็มีคนรับสาย

"เออสวัสดีครับคุณเออ..สป็อคโค่?"

"ต้องขอโทษด้วยแต่ชื่อของผมคือสป็อค และไม่ทราบว่าคุณไปนำเครื่องมือสื่อสารนี่มาได้อย่างไร ผมขออนุมานว่าคุณคือคนที่จับกัปตันไปใช่หรือไม่"

"ใช่แล้ว ผม---" ยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงตวาดขัดขึ้นก่อน

"ไอ้จิม! ไอ้เด็กบ้า ตอนนี้ฉันโคตรปวดหัว แล้วแกยังหาเรื่องปวดหัวมาให้เพิ่มอีก!"

"ดร.แม็คคอยเอาเครื่องมือสื่อสารของผมคืนมา..."

"ไม่ฉันใช้อยู่แกไม่เห็นเรอะ!"

"เออ คือผมไม่ใช่กัปตันเคิร์ก..."ผมพูดเสียงอ่อย

"ฉันรู้อยู่แล้ว!ถ้าเสร็จธุระแล้วก็เอามันมาส่งด้วย! ฉันละเบื่อเต็มทนแล้ว คิดอีกทีเอาไปตลอดกาลเลย!"

เออะ เดี๋ยวนะเคิร์กเป็นที่รักของลูกเรือไม่ใช่เรอะ!?

"โบนส์ อรุณสวัสดิ์! เออใช่นายๆชงกาแฟให้แก้วนึงสิ"

"อรุณสวัสดิ์บ้านเอ็งสิ นี่เที่ยงแล้วเว้ย!"

"อ่าวหรอ ฮ่าๆๆๆ " ผมถอนหายใจออกมานี้มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! เดี๋ยวนะแล้วเมื่อกี้เขาสั่งกาแฟหรอ?? ไม่นานนักเสียงที่ปลายสายก็เปลี่ยนกับเป็นเสียงนิ่งๆ

"นี่ผู้การสป็อคพูด ผมขอทราบชื่อของคุณด้วย"

"อ..เออผมชื่อ...เฮ้ย!จะบอกแกทำไมเล่า!"

อ๊าก ทำไมการลักพาตัวมันยุ่งยากขนาดนี้

"นี่ไม่ได้ยินหรอ! ชงกาแฟให้หน่อย!!!ถ้านายหยิบกาแฟให้ฉัน เราจะเจรจากันง่ายขึ้นนะ!"

"ผมไม่ได้เจรจากับคุณ ผมเจรจากับเขา!"

"คุณต้องไปหยิบกาแฟให้เขา"เสียงจากปลายสายสั่งมา "ไม่ผม..."

"ผมบอกให้หยิบกาแฟให้เขา"

"ครับ..."

ผมเดินไปชงกาแฟส่งให้กัปตันแล้วคุยต่อ

"เออโอเค ผมว่าเรานอกเรื่องกันมามากเกินไปแล้ว เรามาทำข้อตกลงกันเถอะ"

"ไม่จำเป็นเดี๋ยวผมจะไปรับเขาเอง"

"แต่คุณไม่รู้ว่าผมกับเขาอยู่ที่ไหน"

"ผมรู้" อีกฝ่ายพูดอย่างมั่นใจจนน่ากลัวแล้วก็กดวางสายไป เขารู้จริงหรอ? จะรู้ได้ไง?! ใช่ๆยังไงก็ไม่รู้หรอก แต่ทำรู้สึกเสียงกัปตันเงียบไป... ผมหันไปมองปรากฎว่ากุญแจมือที่เคยล็อคอยู่บนข้อมือของอีกฝ่ายถูกวางทิ้งไว้กับพื้นซะแล้ว ผมหันมองหารอบๆอย่างตกใจ เห็นกัปตันกำลังแอบหยิบลูกแอปเปิลขึ้นมากิน ตาของผมเบิกกว้างอย่างตกใจ

"คุณ..!! ทำไมถึงแก้กุญแจมือได้!" ดวงตาสีฟ้าหันมามองผมอีกครั้งริมฝีปากเคี้ยวงุบงับแล้วรีบกลืนจากนั้นตอบคำถามของผม

"เออ ประสบการณ์มั้ง?" เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก

"กลับไปนั่งที่เดิม"

"ทำไอ หันห้องอับไอ้อั่งอ้วย" เขาพูดไปก็เคี้ยงแอปเปิลไปนั่นทำให้ผมแทบจะระเบิด

"บอกให้กลับไปนั่งไงเล่า!!" จากนั้นผมก็เริ่มวิ่งไล่จับกับกัปตันคนสำคัญของสตาร์ฟลีท... ถ้าเป็นเด็กผมคงด่าว่าซนอย่างกับลิง แต่นี่..

อ๊าก! ทั้งกระโดดทับ ชกก็แล้วยังวิ่งไปมาเหมือนเล่นสนุกอีก...ผมละเพลีย

หลังจากไล่จับชกต่อยกันอยู่เกือบ10นาที สุดท้ายผมก็ลากเขากลับมานั่งที่เดิมจนได้ ผมหยิบเฟสเซอร์ขึ้นมาจ่อหน้าเขา

"โอเค พวกเขาไม่เจรจา ผมจะเอาไงกับคุณดี?" ผมพูดอย่างอารมณ์เสียสุดๆ

"เออ..ไม่รู้สิ นายมือหนักดีนะ เรามาเล่นงัดข้อรอเวลาพวกเขามากันดีมะ เออ โอเคไม่พูดเล่นแล้ว นายดูเป็นเด็กใหม่สำหรับวงการนี้นะ มาฉันจะบอกกระบวนการต่อจากนี้ให้"

เขาหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจนัก พอได้กินวิ่งเล่นแล้วอารมณ์ดีเชียวนะ...

"ต่อมาพวกเขาจะหาฉันเจอ แล้วนายก็จะโดนจับเข้าคุก! แต่เพราะนายให้ฉันกินกาแฟ2แก้วกับแอปเปิล1ลูก ถ้าเขาจับนายส่งตำรวจฉันจะไม่เอาความละกัน!" นั่นยิ่งทำให้ผมเครียดหนัก พูดอะไรได้ไม่สร้างสรรค์เลยสักนิด! ผมกำชับเฟสเซอร์อีกครั้ง

"พวกเขาหาคุณไม่เจอหรอก"ผมพูดอย่างมั่นใจ

"ไม่ เขาหาฉันเจอแน่นอน"ดวงตาสีฟ้ามองผมอย่างแน่วแน่...ผมไม่รู้ว่าเขาที่ว่านี่หมายถึงคนเสียงนิ่งๆคนนั้นรึเปล่า

"แต่ผมชกคุณ..."

"ก็แค่ชกต่อยกัน ใครๆก็ชกฉันทั้งนั้นแหละ"

ผมที่กำลังจะละเฟสเซอร์ลงก็กำชับแน่นขึ้นอีก ไม่เราจะหลงไปกับคำพูดของเขาไม่ได้

"ไม่ ผมไม่เชื่อหรอก!"

"โอ้ๆ ถือเฟสเซอร์ระวังหน่อย ถ้าลูกเรือมาเห็นว่านายจ่อมันมาที่ฉันพวกเขาไม่ปลื้มแน่"

"ไม่หรอก เมื่อกี้เขายังบอกให้ผมเอาคุณไปตลอดกาลอยู่เลย!"

"นั่นเป็นวิธีแสดงความรักของโบนส์นะ ฮาๆ เอาละวางเฟสเซอร์ลงซะนะ ถ้าเดาไม่ผิดอีกสัก10วิ พวกสป็อคก็มาถึงแล้ว"

เขาพูดอะไรอยู่นี่มันตึกที่อยู่...

วืด

อยู่ๆก็มีลำแสงหมุนเวียนเป็นวงกลมหลายสายพร้อมกับร่างของคนๆหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้น ดูจากลักษณะหูแล้วเขาน่าจะเป็นชาววัลแคน ดวงตาสีน้ำตาลที่ควรจะสงบนิ่งไร้อารมณ์อย่างที่ในหนังสือบอกกลับเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าผมถือเฟสเซอร์จ่อที่หัวของกัปตันอยู่ ชั่วพริบตาเขายิงเฟสเซอร์เฉียดมือของผมทำให้เฟสเซอร์หลุดมือไปจากนั้นเตะเฟสเซอร์นั้นลงไปที่มุมห้องจากนั้นตรงเข้ามาเหวี่ยงหมัดใส่ผม หมัดของเขาแรงมากจนตัวของผมลอยไปชนกำแพงอีกฝั่งของห้อง จากนั้นเขาก็เดินไปแก้กุญแจมือให้เคิร์ก 

"คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย Ashayam?" เขาพูดด้วยเสียงนิ่งแต่กลับอ่อนโยนอย่างประหลาด

เคิร์กส่ายหน้าเบาๆไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดต่อ กัปตันเคิร์กก็โอบคอของอีกฝ่ายลงมาแล้วประกบริมฝีปากกัน

โอ้พระเจ้า เขาจูบกัน

"ขอบคุณที่มาช่วยนะ" เขายิ้มให้อีกฝ่าย

 "ผมจะไปช่วยคุณเสมอจิม" วัลแคนพูดด้วยเสียงนิ่งก่อนจูบกัปตันอีกครั้ง

อ๊าก ไอ้พวกคนมีคู่ อย่ามาจูบต่อหน้าคนโสดอย่างผมจะได้มั้ย!!!

ไม่นานนักก็มีคนวิ่งตามเข้ามาจากประตูทางเข้า พร้อมกับกลุ่มตำรวจกลุ่มหนึ่ง พวกตำรวจวิ่งตรงเข้ามาจับผม เขาคนนั้นขมวดคิ้ววุ่นพร้อมกรอกตาเล็กน้อยเมื่อเห็นทั้งสองจูบกันอยู่ พอวัลแคนหนุ่มรู้ตัวว่ามีคนมองอยู่เขาก็ผละออกให้คนที่มาใหม่เข้าไปตรวจที่กัปตันแล้วหยิบเครื่องไฮโปฉีดบางอย่างให้

"ยินดีด้วยนี่เป็นการโดนลักพาตัวที่แผลน้อยที่สุดเท่าที่เคยมีมา! อันนี้สำหรับแก้เมาค้าง อ่าให้ตายสิจิมวันหลังอย่าโดนจับหลังงานเลี้ยงได้มั้ย? มันปวดหัวมาก!" เคิร์กยิ้มให้แล้วตบบ่าอีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วพูดตอบ

"จะพยายามละกัน แล้วก็ขอบคุณมากสำหรับแก้เมาค้าง "

"แล้วตกลงเขาจับนายไปทำอะไร ได้บอกจุดประสงค์อะไรมั้ย?"

"ไม่รู้ ไม่สนด้วย หิวแล้วไปกินข้าวกัน! เออใช่คุณตำรวจผมไม่เอาความนะ"

หลังจากเคิร์กพูดจบพวกเขาทั้งสามก็เดินออกจากห้องไปเหลือแค่ผมกับพวกตำรวจ...

"เอาจริงดิ!? นายเลือกที่จะลักพาตัวจิม เคิร์กเนี่ยนะ?"คุณตำรวจคนหนึ่งถามขึ้นอย่างขำๆ นั่นทำให้ผมถอนหายใจออกมา

"นั่นสิ ผมก็คิดๆอยู่..." การเลือกที่จะลักพาตัว 'เจมส์ ที เคิร์ก' คงเป็นการตัดสินใจที่พลาดที่สุดในชีวิตของผม

 

THE END

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

สงสารโจรค่ะ 5555555

#2 By Rabbity (171.98.132.32|171.98.132.32) on 2015-03-10 15:00

จิมเหมาะสมกับคำว่า 'มีพระดี' จริงๆ นะ..... #ลูบหน้ารัว
อาจมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นเยอะแยะ แต่จะหาใครที่พร้อมมีคนคอยดูแลเท่าจิมเคิร์กต้องไม่มีอีกแล้วแน่ๆ 555555

#1 By มีหมี่มี่มี้หมี (115.87.124.178|115.87.124.178) on 2015-03-07 22:21