[Fanfiction Star trek] Star trek into the Woods :Prologue

posted on 18 Jan 2015 22:47 by pokemonnoon in fanfiction, Spirk directory Fiction, Entertainment

 

เพิ่งดูInto the Woodsมาก็แต่งฟิคเลย555555

รอบนี้แต่งcrossoverกับInto the woodsขอให้สนุกจ้า

 

Title:Star trek into the Woods

pairing : Spock x Kirk

 

 

Prologue

ขณะที่ผู้คนในหมู่บ้านกำลังหลับใหลในค่ำคืนที่เงียบสงบ แสงจันทร์ถูกเงาของหมู่เมฆเข้าบดบังทำให้สรรพสิ่งโดยรอบล้วนดำมืดยากที่จะมองเห็น มีเพียงแสงระยิบระยับจากดวงดาวบนฟากฟ้าเท่านั้นที่ช่วยนำทางให้เห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างภายในสวนขนาดเล็กแห่งหนึ่ง มือเหี่ยวย่นขยับกวาดไปทั่วบ่อน้ำด้วยท่าทางแปลกประหลาดพลางพึมพำด้วยเสียงแหบกร้าน บันดาลให้เกิดเสียงลมหวีดหวิวน่าสยดสยอง น้ำในบ่อเกิดเป็นวงคลื่นอย่างผิดธรรมชาติ พลันเมฆหมอกค่อยๆ ถูกพัดผ่านเปิดกว้างให้แสงจันทร์ได้ทอแสงสีเหลืองนวลลงมาสะท้อนให้เห็นริมฝีปากที่ฉีกขึ้นเป็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวของหญิงชรา วงคลื่นบนผิวน้ำค่อยๆ หายไปพร้อมกับปรากฏภาพดวงหน้าอันอ่อนเยาว์ของชายหนุ่มผมทองสว่างที่กำลังหลับใหล หญิงชราหัวเราะเสียงแหลมพร้อมยื่นมือเข้าไปหาเงาบนผิวน้ำราวกับจะเข้าไปสัมผัส

“ในที่สุดก็เจอสักที…เจ้าชายของข้า”

---------------------------------------------------------------

วัลแคนหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตันในฐานะผู้รักษาการกัปตันช่วงแกมม่าชิป โดยช่วงแกมม่าชิปจะอยู่ในช่วงเวลาตั้งแต่ 0000 ถึง 0800…แต่ทว่า

ดวงตาสีน้ำตาลไล่มองไปที่ PADD ของเขาตัวเลขช่องบนสุดปรากฏเลข 0804 ตอนนี้เวลาปฏิบัติงานเขาเสร็จสิ้นไปแล้วสี่นาที สามสิบสองวินาที หรือก็คือนี่อยู่ในช่วงอัลฟาชิปของจิมแล้วนั่นเอง แต่การมาสายของจิมก็ไม่ได้ทำให้เขาแปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะจากการสังเกตโดยเฉลี่ยแล้วจิมจะมีโอกาสมาสายที่สุดถึง ห้านาที แปดวินาที ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงมากว่าขณะนี้จิมกำลังอยู่ระหว่างการเดินทางมาที่สะพานเรือ

พลันเสียงของเครื่องมือสื่อสารบนสะพานเรือก็ดังขึ้น

“จิม! ฉันบอกนายกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าห้ามเบี้ยวการตรวจสุขภาพ รีบลงมาหาฉันเดี๋ยวนี้!!!” เสียงของดอกเตอร์แม็คคอยตวาดกร้าวอย่างหงุดหงิด แน่นอนว่านี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจนัก เพราะเปอร์เซ็นต์ในการที่กัปตันเจมส์ ที เคิร์กจะหนีการตรวจสุขภาพของดอกเตอร์ลีโอนาร์ด แม็คคอยในรอบสองปีที่ผ่านมามีค่าสูงถึงเก้าสิบแปดจุดสี่หกเปอร์เซ็นต์

“ดอกเตอร์ ขณะนี้กัปตันไม่ได้อยู่บนสะพานเรือ ผมขอแนะนำให้คุณติดต่อไปที่ห้องพักของกัปตันโดยตรง” ผมตอบกลับไป

“สป็อค? ฉันจำได้ว่านายหมดเวรบนสะพานเรือวันนี้แล้วไม่ใช่หรอ?” ดอกเตอร์ถามด้วยเสียงฉงน

“ถูกต้องแล้ว แต่เนื่องจากกัปตันยังมาไม่ถึงสะพานเรือ ผมจึงต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อไป และจากการคาดการณ์ของผม กัปตันจะมาถึงสะพานเรือในอีกสิบสองวินาทีข้างหน้า…” ยังไม่ทันพูดจบประโยคดอกเตอร์แม็คคอยก็พูดขัดขึ้น

“สิบสองวิเนี่ยนะสป็อค! นายจะเลิกคาดการณ์อะไรแบบนั้นสักทีได้มั้ย? ฉันล่ะขนลุกทุกทีที่นายทำอะไรแบบนี้”

“ดอกเตอร์ อย่างที่คุณรู้ วัลแคนมีความสามารถในการ…”

“อาๆ เรื่องพลังจิตวูดูของนายฉันรู้ดีอยู่แล้วสป็อค ว่าแต่นี่น่าจะครบสิบสองวิที่นายบอกแล้วไม่ใช่หรอ? ตกลงจิมมายัง?” ดอกเตอร์แม็คคอยพูดอย่างหงุดหงิด แต่ก็จริงอย่างที่ดอกเตอร์แม็คคอยพูดนี่มันเกินสิบสองวินาทีแล้ว ผมหันไปดูเทอร์โบลิฟต์ที่ยังคงนิ่งเงียบและดูไม่มีท่าทีจะเปิดออก ผมมองอย่างแปลกใจพลางพูดตอบ

“…กัปตันยังไม่มาถึงสะพานเรือ ดอกเตอร์”

“นั่นไง! ในที่สุดก็มีวันนี้ที่ฉันได้เห็นนายคาดการณ์ผิด ฉันกะแล้ว…” ดอกเตอร์แม็คคอยยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่ผมยังคงจ้องไปที่ประตูของเทอร์โบลิฟต์อย่างแปลกใจ

ปกติการคาดการณ์ของเขาไม่เคยผิดพลาด โดยเฉพาะเรื่องของกัปตันแล้ว…

“คอมพิวเตอร์กัปตันอยู่ที่ไหน?” ผมถามระบบของยานเอ็นเตอร์ไพรส์หวังว่าจะได้รับคำตอบเป็นสถานที่สักแห่งบนยานแต่ทว่า

“ไม่สามารถระบุตำแหน่งของกัปตันบนยานเอนเตอร์ไพรส์ได้” เสียงตอบจากระบบทำให้ทั้งสะพานเรือตกอยู่ในความเงียบ ใบหน้าของผมชาวาบไปชั่วขณะ

“บ้าจริง จะเป็นไปได้ยังไง!”ดอกเตอร์แม็คคอยเริ่มพูดโวยวายขึ้น

ทั้งที่ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่มีแม้แต่ยานรบคลิงออนหรือโรมุรัน ทั้งที่วันนี้ควรจะเป็นเพียงวันที่สงบสุขวันหนึ่ง

...กัปตันของเขาอยู่ที่ไหน

 

TBC

 

 

edit @ 8 Feb 2015 10:00:39 by k-myst

Comment

Comment:

Tweet

ปูเสื่อรอตอนต่อไปค่าา *-*/

#1 By Mint (58.10.35.245|58.10.35.245) on 2015-02-21 18:14