วันนี้มาอัพฟิคฮาโลวีนค่า
 
เป็นสป็อคกับจิมจาก 7 Days of switching chaos ค่าาาา
 
 
[Fic Star trek] My Pointy-Eared Hobgoblin Ghost (Spock x Kirk)
 

"อะแฮ่มๆ ลูกเรือยานเอ็นเตอร์ไพรส์ทุกท่านโปรดทราบ นี่คือกัปตันเจมส์ ที เคิร์ก เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่สามสิบเอ็ดตุลาคม หรือก็คือวันฮัลโลวีน!! เพราะฉะนั้นผมขอสั่งให้ทุกคนเข้าร่วมงานเลี้ยงในเวลา 2200 โดยมีกฎว่าพวกคุณจะต้องแต่งชุดคอสตูมเป็นผีชนิดใดก็ได้เพื่อเข้าร่วมงานนี้! ในงานเราจะมีประกวดชุดด้วยเพราะฉะนั้นเลือกดีๆ ล่ะ! ขอบคุณทุกคนที่รับฟัง หวังว่าผมจะได้เห็นพวกคุณทุกคนในงานเลี้ยง" เมื่อจิมพูดจบสป็อคก็ลุกขึ้นจากสถานีของเขาแล้วเดินตรงมาที่เก้าอี้กัปตันทันที

"กัปตัน...ผมคิดว่า..." เมื่อสป็อคเริ่มเปิดบทสนทนาจิมก็ยกมือขึ้นเชิงห้ามทันที ดวงตาสีฟ้าหันมองต้นเรือของเขาพร้อมฉีกยิ้มแบบฉบับกัปตันให้

"เรื่องนี้ฉันคิดดีแล้วสป็อค อย่ามาห้ามซะให้ยาก!!" จิมกล่าวด้วยน้ำเสียงติดขี้เล่น

"แต่..."

"ไม่มีแต่สป็อค! นี่เป็นคำสั่ง!" คราวนี้จิมพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดหรือที่ดอกเตอร์แม็คคอยเรียกว่า 'น้ำเสียงของเด็กเอาแต่ใจ' แล้วหันกลับไปนั่งจิ้ม PADD ของตนต่อ

วัลแคนหนุ่มมองคนรักของเขาอย่างอ่อนใจ ถึงจะคิดว่างานเลี้ยงที่จะจัดขึ้นในคืนนี้จะดูไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด แต่พอสป็อคสัมผัสได้ถึงความสุขของจิมผ่านบอนด์ของพวกเขา อีกทั้งดวงตาสีฟ้าที่เปล่งประกายมีความสุขกว่าปกติยิ่งทำให้สป็อคพูดไม่ออก เขาจึงตัดสินใจที่จะเพิกเฉยต่อสถานการณ์นี้ก่อนกลับไปนั่งที่สถานีของตน ไม่นานนักเสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากเทอร์โบลิฟต์ สป็อคอนุมานได้ทันทีว่านั่นจะต้องเป็นดร.แม็คคอยอย่างแน่นอน แล้วก็เป็นดังคาดร่างของคุณหมอใหญ่ประจำยานก้าวขึ้นมาบนสะพานเรือด้วยสีหน้าหงุดหงิดหัวคิ้วสีเข้มขมวดลงจนแทบจะติดกัน

"จิม ไอ้ประกาศนั่นหมายความว่าไง!?" โบนส์กล่าวด้วยเสียงหงุดหงิดอย่างเป็นปกติของตน

กัปตันคนเก่งหมุนเก้าอี้กลับมามองเล็กน้อยพร้อมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"ก็เป็นอย่างที่ประกาศไปนั่นแหละโบนส์"

ดวงตาสีเขียวอมฟ้าของดอกเตอร์หรี่ลงเล็กน้อย

"แล้วที่ว่าต้องใส่ชุดผีบ้าบอนั่นล่ะ?"

"ก็ต้องใส่สิ นั่นเป็นไฮไลต์ของงานเลยนะโบนส์!" จิมพูดด้วยเสียงตื่นเต้นพาลทำให้เชคอฟและซูลูที่อยู่ด้านหน้าตื่นเต้นไปด้วย

ซูลูหันไปสะกิดเชคอฟ "นี่ๆ พาเวล เราจะแต่งชุดอะไรกันดี?"

"ผมมีไว้ในใจแล้วล่ะ แต่เป็นความลับ!" เชคอฟขยิบตาให้เล็กน้อย นั่นทำให้ซูลูส่งเสียงโอดครวญตามมาทันที

จิมยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าลูกเรือดูมีความกระตือรือร้นกับงานที่ตนจัดขึ้นก่อนหันกลับไปหาโบนส์ "นายก็ต้องแต่งด้วยนะโบนส์!"

"ฝันไปเถอะ"

"โบนส์! นี่เป็นคำสั่ง!" นั่นทำให้โบนส์กรอกตาเล็กน้อย

"ครับ ครับ กัปตัน" พูดจบโบนส์ก็เดินออกจากสะพานเรือทันที

จิมหมุนเก้าอี้กลับมาที่หน้าสะพานเรือพร้อมยิ้มขึ้นอย่างพอใจ  

เอาล่ะ ทีนี้ก็แค่รอเวลาเท่านั้น…

 

หลายชั่วโมงต่อมา…

จิม เคิร์กหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องของเขา ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายพอใจกับสิ่งที่เห็น พลางยักยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวปลอมที่ใส่อยู่ชัดเจน ตอนนี้เขาใส่เสื้อยืดขาดๆ กับกางเกงยืนสีดำแบบเซอๆ บนศีรษะที่ปกติจะเต็มไปด้วยกลุ่มผมสีทองมีหูของหมาป่าถูกเสียบไว้ พร้อมกับของที่มาคู่กันอย่างตัวหางที่ติดออกมาจากกางเกงของเขา ตามแขนและข้อเท้าแต่งเติมด้วยขนสีทอง

ฮ้อตแบบนี้รับรองเขาจะต้องเป็นผู้ชนะการประกวดแน่นอน!

"สป็อค ฉันออกไปก่อนนะ เจอกันที่งาน!" จิมหันไปพูดกับสป็อค แต่แล้วจิมก็ชะงัก เหมือนวัลแคนของเขายังไม่แต่งตัวเลยแถมยังส่งสายตาดุๆ มาให้อีก

"จิม ผมคิดว่าชุดนี้ไม่เหมาะสมเลย" สป็อคกล่าวขึ้นด้วยเสียงเข้ม ความหึงหวง ความไม่พอใจและความหลงใหลผสมปนเปอยู่ในจิตวิญญาณที่เชื่อมระหว่างกัน นั่นทำให้จิมยักยิ้มเล็กน้อย เขาน่ะชอบเวลาที่สป็อคหึงที่สุด ก็แบบมันฮ้อตดีอะนะ

"ไม่เอาน่า นายก็คิดว่าฉันฮ้อตใช่มั้ยล่ะ?! ดูหางกับหูนี่สิขยับได้ด้วยนะ! ฉันลงทุนซื้อมาเพื่องานนี้เลย" จิมกล่าวพร้อมขยับหูและหางให้สป็อคดู

"อย่างน้อยคุณต้องใส่เสื้อที่มิดชิดกว่านี้"  สป็อคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง นั่นทำให้จิมหน้างอทันที

"มนุษย์หมาป่าที่ไหนเขาใส่เสื้อมิดชิดกัน เวลาแปลงร่างก็ต้องเสื้อขาดเซ่!"

"Ashaya...คุณไม่ใช่มนุษย์หมาป่า"

"ใช่สป็อค ฉันไม่ใช่มนุษย์หมาป่า แต่ฉันกำลังแต่งเป็นมนุษย์หมาป่า! เอาน่าอย่าคิดมากสิ อ๊ะ! นี่ 2140 แล้ว ฉันไปก่อนล่ะ!" ไม่รอให้วัลแคนหนุ่มได้ทักท้วง จิมก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

สป็อคมองประตูที่ปิดลงแล้วคิดต่อไปว่าควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี แต่ยังไม่ทันได้คำตอบที่สมเหตุสมผล ดวงตาสีน้ำตาลก็เหลือบไปเห็น PADD ของจิมที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงาน

จิมลืม PADD ไว้...

ในฐานะต้นเรือและคนรักที่ดีเขาควรจะนำไปให้จิม คิดได้แบบนั้นสป็อคก็หยิบ PADD ขึ้นมา เมื่อนิ้วของวัลแคนหนุ่มไปสัมผัสที่หน้าจอ หน้าแจ้งเตือนรายงานเอกสารที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบจำนวนหนึ่งก็เด้งขึ้นมา คิ้วแหลมเลิกขึ้นเล็กน้อย

สงสัยว่าเขาคงจะไปงานเลี้ยงคืนนี้ช้าสักหน่อย

 

เมื่อคนผมบลอนด์วิ่งไปถึงห้องที่จัดงาน สายตาของทุกคนในห้องก็หันมาทางกัปตันของพวกเขาทันที จิมฉีกยิ้มกลับให้พวกเขา ดวงตาสีฟ้าหันมองไปรอบงาน ในห้องเปิดไฟสลัวๆ พร้อมประดับไปด้วยโคมไฟฝักทองแกะสลักเป็นหน้าปีศาจแบบเก่าๆ ส่วนข้างเวทีเล็กๆ ที่ด้านหน้าของห้องนั้นเห็นอูฮูร่า สก็อตตี้ และแครอลกำลังยืนคุยกันอยู่พร้อมกับใบรายการในมือ อูฮูร่าและแครอลแต่งตัวด้วยชุดแม่มดพร้อมกับหมวกปีกกว้างและไม้กวาด ส่วนสก็อตตี้ดูจากฟันที่แหลมออกมาและของตกแต่งตามชุดคลุมสีดำที่เป็นค้างคาวแล้วคงไม่พ้นแดร็กคิวลา จิมได้มอบหมายให้แครอลเป็นผู้ดำเนินรายการในงานคืนนี้ ส่วนสก็อตตี้และอูฮูร่าเป็นกรรมการตัดสินการประกวดชุดคอสตูม

ดูท่าทางไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงล่ะนะ

"กัปตัน คุณแต่งเป็นมนุษย์หมาป่า!!" เสียงของเชคอฟดังขึ้นเรียกให้จิมหันไปมอง แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่ออีกฝ่ายอยู่ในชุดมาสคอตมังกรสีฟ้าขาวที่กำลังอ้าปากโชว์ฟันแหลมคม ข้างๆ กันมีซูลูที่สวมชุดอัศวินสีแดงแบบโบราณของญี่ปุ่น พร้อมธนูที่ปักบนหัวกับเลือดปลอมที่ไหลท่วมหน้า

โห สองคนนี้ชุดอลังการเหมือนกันแฮะ

"ใช่แล้ว!! เป็นไง? มันดูโอเคใช่มั้ย?"

ทั้งสองพยักหน้า ซูลูยกนิ้วโป้งขึ้นให้ผม

"ยิ่งกว่าโอเคอีกกัปตัน"

"ชุดนายก็เจ๋ง ซูลู" จิมตบบ่าซูลูสองสามทีก่อนหันกลับไปจ้องชุดของหนูน้อยชาวรัสเซีย เขาไม่ค่อยคุ้นปีศาจตัวนี้แฮะ

"เชคอฟนายแต่งเป็นตัวอะไรเนี่ย?"

หนุ่มน้อยผมหยิกฉีกยิ้มสดใสออกมาก่อนหมุนตัวให้ดูหนึ่งรอบ ทั้งที่ชุดทำออกมาเป็นปีศาจมังกรที่ดูน่ากลัวแท้ๆ แต่พอรู้ว่าเจ้าหนูพาเวลเป็นคนใส่แล้วมันดันดูน่ารักซะงั้น

"โธ่กัปตัน! ก็แค่ตัวล็อกเนสส์รัสเซียนั่นแหละ" ฮิคารุพูดขัดท่าทางกระตือรือร้นของพาเวลอย่างขำๆ นั่นทำให้อีกฝ่ายค้อนใส่ทันที

"มันไม่ใช่แค่ล็อกเนสส์ธรรมดานะฮิคารุ! เขาเรียกว่าBrosno Dragonต่างหาก!! คุณก็รู้จักใช่มั้ยกัปตัน!!?"

เออะ..ผมไม่รู้จักแฮะ แต่ดูจากชื่อถ้าจำไม่ผิดที่รัสเซียมีทะเลสาบBrosnoอยู่ สงสัยคงไม่พ้นมาจากรัสเซียแน่ๆ แต่ถ้าจะให้บอกไม่รู้จักต่อหน้าลูกหมาน้อยอย่างพาเวลแล้ว...ใครจะไปทำลงกัน!

"ออ! รู้จักสิ! ก็ว่ามันคุ้นๆ" ผมพูดพร้อมหัวเราะออกมา เชคอฟถึงกับตาเป็นประกายแล้วโผกอดผมทันที

"เว!! ว่าแล้วว่ากัปตันต้องรู้จัก!!!"

ผมตบหลังอีกฝ่ายเล็กน้อย

อ่า ชักรู้สึกผิดเล็กๆ แฮะ ผมคลายกอดออกเมื่อรับรู้ได้ถึงความหึงหวงที่ส่งมาทางบอนด์

"พวกนายไปสนุกในงานก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเดินดูรอบๆ งานหน่อย" จิมว่าพลางเดินไปอีกทางหนึ่ง ความรู้สึกที่ส่งมาทางบอน์ด์ยังคงแจ่มชัด นั่นทำให้จิมยักยิ้มขึ้น

'นายหึงหรอสป็อค? ฉันแค่กอดกับหนูน้อยพาเวลนิดหน่อยเองนะ ว่าแต่นายมาถึงยัง?' จิมคุยผ่านทางบอนด์

'จิม...วัลแคนไม่หึงและผมยังไปไม่ถึงห้องจัดงาน' สป็อคตอบกลับมา

จิมยิ้มเล็กน้อย

แหมความรู้สึกมันส่งมาให้เห็นอยู่ชัดๆ เจ้าวัลแคนขี้หึงเอ๊ย!

ดวงตาสีฟ้าเริ่มหันมองไปรอบๆ อีกครั้ง

อืมสป็อคยังไม่มาแล้วโบนส์ล่ะ? ยังไม่ทันได้เดินต่อไปไหนก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่ตกลงบนไหล่ซ้าย

"จิม..." เสียงหยาบกร้านดังขึ้นอยู่ข้างหูพาให้จิมรู้สึกเย็นวาบที่หลังก่อนหันกลับไปตามเสียงเรียกก็พบกับภาพสุดสยองเมื่อมือที่จับเขาอยู่นั้นเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่มีคราบเลือดสีน้ำตาลอิฐเกาะอยู่

นี่มัน...เลือดของจริง! ไม่ใช่น้ำแดงหรือเลือดปลอมอย่างของซูลู เป็นเลือดจริง...!!

เมื่อมองไล่ตามมือไปถึงช่วงศีรษะที่มีผมสีน้ำตาลแซมออกมาตามรอยต่อของผ้ากับดวงตาสีฟ้าเขียวที่วาวโรจน์อย่างน่ากลัวพร้อมกับรอยเลือดที่ไหลออกมาจากตา กัปตันที่อายุน้อยที่สุดในสตาร์ฟลีทหลุดร้องเสียงหลงทันที

"ว้ากกกกกกกกกกกกกก!!" จิมพยายามหนีออกจากตรงนั้นทันทีแต่มือของมัมมี่สุดสยองยังคงจับเขาไม่ปล่อย นั่นยิ่งทำให้คนผมทองดิ้นไม่หยุด

"จิม แกจะดิ้นอีกนานมั้ย!?" เสียงนั่นทำให้จิมหยุดดิ้นทันทีแล้วหันกลับไปมองมัมมี่สุดสยองอย่างพินิจพิเคราะห์ ตาสีฟ้าอมเขียว... ผมสีน้ำตาลดำที่แซมๆ ออกมาจากผ้าผันแผล แล้วก็เสียงนี่มัน....

"โบนส์!!!!"

"ก็ใช่นะสิ! เอะอะเสียงดังไปได้ เขาหันมามองกันทั้งงานแล้วเนี่ย!"

จิมรีบหันมองพบว่าเหล่าลูกเรือกำลังมองเขาอยู่พากันรีบหันหลบสายตาทำอย่างอื่นต่อทันที นั่นทำให้ใบหน้าอ่อนวัยขึ้นสีทันที

"แล้วใครใช้ให้นายใช้เลือดจริงกันเล่า! มันน่ากลัวนะรู้มั้ย!?" จิมเถียงอย่างเซ็งๆ พร้อมจัดหูหมาป่าให้เข้าที่

"ก็มันมีเหลือที่ห้องพยาบาลนี่นา" โบนส์พูดตอบพลางกอดอกมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

"แล้วแกแต่งตัวแบบนี้ไอ้หนูผีหูแหลมมันไม่อกแตกตายก่อนหรอวะเนี่ย!?" จิมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วหัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ ไม่ถึงขั้นนั้นมั้งโบนส์ ปะๆ ไปหาไรกินกันดีกว่า" ผมเดินไปหยิบนู่นหยิบนี้กินไปพลางๆ กับโบนส์พลันก็มีเสียงประกาศดังขึ้น

"อีกห้านาที เราจะเริ่มเปิดงานแล้วนะคะ" แครอลพูดประกาศพร้อมส่งรอยยิ้มหวานไปให้เหล่าลูกเรือ เมื่อได้ยินแบบนั้นจิมก็ทักไปในบอนด์ของเขากับสป็อค

'สป็อคอีกห้านาทีงานก็นะเริ่มแล้วน้า นายอยู่ไหน?' ไม่นานนักสป็อคก็ตอบกลับมา

'ผมกำลังอยู่ระหว่างการเดินทางไปที่ห้องจัดงาน'

'โอเค รีบๆ หน่อย'

"ก่อนอื่นขอเชิญกัปตันเคิร์กขึ้นมากล่าวเปิดงานเลี้ยงคืนนี้ด้วยค่ะ" เมื่อถึงเวลาแครอลก็พูดขึ้นต่อด้วยเสียงปรบมือของเหล่าลูกเรือที่อยู่ในงาน โบนส์ตบบ่าเขาเล็กน้อยเชิงว่า 'รีบไปสิ' จิมยิ้มกับท่าทางนั้นก่อนเดินไปที่เวที

'เดี๋ยวฉันไปพูดเปิดงานก่อนนะ'

เมื่อถึงที่จิมก็ฉีกยิ้มเล็กน้อยให้ทุกคนก่อนพูดเปิดงาน

"สวัสดีลูกเรือยานเอ็นเตอร์ไพรส์ทุกคน ผมรู้สึกเป็นเกียรติและดีใจอย่างยิ่งที่ทุกคนมาร่วมงานในคืนนี้ อย่างที่เรารู้ๆ กันว่าวันนี้เป็นวันฮาโลวีนถ้าไม่จัดงานเลี้ยงคอสตูมคงเป็นอะไรที่แย่มาก หวังว่าพวกคุณจะสนุกไปกับงานนี้ ออ! แล้วก็ชุดของพวกคุณทุกคนเจ๋งมาก เล่นเอาผมอึ้งไปเลย..." เมื่อกัปตันพูดจบก็เขาก็เดินลงจากเวทีนั้นท่ามกลางเสียงตบมือของเหล่าลูกเรือ พลันดวงตาสีฟ้าเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นคนรักของตนที่เพิ่งเดินเข้ามาในงา