[Fanfiction Star trek]Hello (my) Professor![Lesson III]

posted on 20 Oct 2014 21:08 by pokemonnoon in fanfiction, Spirk directory Fiction, Entertainment

หลังจากดองมานานมาอัพแล้วค่าาาา

ตอบเม้นๆ

@nuyai59 แอร้ยดีใจที่ชอบงับบบ คิดๆอยู่ว่ามุกจะแป้กมั้ยแต่ไม่แป้กก็โอ5555

@fukaze  กร้ากก ขำ generation gap คงจะเป็นอะไรแบบนั้นแหละค่ะ55555 โบนส์คือคุณแม่ที่ดีค่ะ U v U//โดนไฮโปปักคอ

 @kowling งุ้งงิ้ง5555555555 ต้องชอบคนแชทแน่เลย หกดหกดฟหกหหกฟด โนวววววววว

@yonlytwin จิมมี่ของดีเยอะต้องเอามาเผยแพร่ให้ชาวโลกเห็นค่ะอิอิ 

@สายป่าน ขอบคุณงับ

@neoy 555555 แหมก็ไม่รู้สินะ 555555 ดีใจที่ชอบจ้า

 

ลิ้งตอนก่อนหน้าครัช

>>Lesson I <<

 >>LessonII<<

 

Lesson III

วันนี้เป็นอีกวันที่แสนวุ่นวายของผม บางครั้งชีวิตมหา’ลัยก็ไม่ได้ง่ายเลย ยิ่งผมกะจะเรียนให้จบภายในสามปี ตารางเรียนเลยยิ่งแน่นเป็นพิเศษ ประกอบกับตอนนี้มีตารางที่ต้องไปสอนเสริมยัดเพิ่มเข้ามาอีก นี่ยังไม่รวมงานพิเศษที่ผมทำอยู่อีกนะ  แต่ถึงผมจะเรียนจนตารางแน่นยังไงก็ไม่ใช่ปัญหา อย่างว่า…คนระดับเจมส์ ที เคิร์ก แค่นี้น่ะสบายมาก! อือถ้าวันที่ยังมีเวลาว่างเหลืออยู่ล่ะก็...คงจะวันพุธช่วงเช้าล่ะมั้ง...?

ผมรีบมาเข้าเรียนคลาสตอนเช้าที่ลงไว้ เลือกนั่งที่ๆ ไม่ใกล้หรือไกลมากเกินไป จากนั้นก็รอเวลาอย่างเซ็งๆ โบนส์ไม่ได้ลงวิชานี้กับผม อย่างว่าแค่วิชาการแพทย์ต่างดาวก็เล่นเอาโบนส์แทบไม่มีเวลาพักแล้ว พวกที่เรียนแพทย์ได้นี่ต้องอึดพอสมควร... เมื่อศาสตราจารย์เริ่มการสอนผมก็เลื่อนสไลด์ใน PADD ดูตามไปเรื่อยๆ

เฮ้อ...เบื่อชะมัด

เพราะอาจารย์คนนี้ไม่ค่อยเรียกถามในคลาสเท่าไหร่ ผมเลยแอบเปิดแอปวาดรูปขึ้นมาเขียนๆ วาดๆ เล่น พลางหันขึ้นมามองศาสตราจารย์บ้างสองสามที ถ้าดูไกลๆ ก็คงเหมือนผมกำลังจดเลคเชอร์อย่างตั้งใจอยู่ นี่เป็นวิธีเล่นแก้เบื่อแบบได้คะแนนจิตพิสัยที่ดีทีเดียว ผมวาดเล่นอยู่พักนึงก็เบื่ออีก...

อ่า…จริงสิ! ช่วงเช้าศาสตราจารย์สป็อคไม่มีสอนนี่นา ทักไปหน่อยดีกว่า...

ผมเลื่อนนิ้วไปที่กล่องข้อความแล้วกดชื่อแรกที่แชทค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

'Jim Kirk: ตื่นยังค้าบ'

ผมส่งไปขำๆ ผมรู้อยู่แล้วแหละว่าวัลแคนเจ้าระเบียบแบบนั้นถึงไม่มีสอนตอนเช้ายังไงก็คงไม่ตื่นสาย แหม ไม่งั้นเสียสถาบันวัลแคนแย่ ไม่นานนักทางนั้นก็ส่งข้อความกลับมาดังคาด

'Spock: แน่นอนว่าผมตื่นแล้วนักเรียนเคิร์ก คุณมีธุระอะไร?'

'Jim Kirk: ป่าวๆ ผมแค่อยากคุยเล่นกะคุนอะ คุนจาได้มั่ยเหงางัย ;)'

'Spock: วัลแคนไม่เหงาคุณเคิร์ก และผมจำได้ว่าคุณมีการเรียนในช่วงเช้า คุณควรตั้งใจเรียน'

เออะ เขารู้ด้วยแฮะว่าผมมีเรียนช่วงเช้า แอบดีใจนะเนี่ย

'Jim Kirk: ช่าย ผมมีเรียน คุณรุได้งัย?? หรือว่าคุนแอบหาข้อมูลผมเหมือนกัน?'พิมพ์เสร็จผมก็เหลือบมองศาสตราจารย์หน้าห้องไปด้วย ไม่นานนักทางนั้นก็ส่งข้อความกลับมา

'Spock: ผมไม่ได้ 'แอบหาข้อมูล' ของคุณ ผมรู้เพราะผมเป็นหนึ่งในคนที่จัดตารางสอนเสริมให้คุณ ผมจึงมีข้อมูลตารางเรียนของคุณอยู่'

อ่านจบผมก็ทำหน้าหงอย โธ่! อุตส่าห์ดีใจนึกว่าเขาจะสนใจตัวผมบ้างซะอีก ผมยังไม่ทันได้พิมพ์ตอบไปทางสป็อคก็พิมพ์ส่งมาก่อน

'Spock: ผมคิดว่าคุณควรจะตั้งใจกับบทเรียนมากกว่ามาส่งข้อความหาผม เพื่ออนาคตที่ดีของคุณเอง'

'Jim Kirk: ค้าบๆ'

ผมปิดหน้าต่างแชทแล้วหันอมยิ้มเล็กน้อย เขาเป็นห่วงผมด้วยแหละ! (ถึงจะพูดว่าอนาคตของผมก็เถอะ แต่ยังไงก็หมายความว่าเป็นห่วงผม!) ผมหันไปตั้งใจกับบทเรียนอยู่ครู่หนึ่ง ข้อความของสป็อคก็เด้งขึ้นมาอีก ผมมองข้อความที่เด้งเตือนอย่างแปลกใจก่อนกดดู

'Spock: ผมรู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผลที่จะส่งข้อความในขณะนี้ แต่ผมมีข้อสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับการพิมพ์ของคุณ'

ฮะ! การพิมพ์? หรือสป็อคแปลคำไหนไม่ออกอีกเรอะ!? หืม…มา! ถามมาเลย เจมส์ ที เคิร์ก คนนี้จะแถลงไขให้เอง

'Jim Kirk: คุนสงสัยไรถามมาเบย'

ผมพิมพ์ส่งไปไม่นานนักข้อความของสป็อคก็ตอบกลับมา

'Spock: ผมไม่เข้าใจนักเรียนเคิร์ก ในเมื่อ 'ครับ' กับ 'ค้าบ' มีจำนวนครั้งในการกดเท่ากันทำไมคุณถึงไม่เลือกใช้การสะกดที่ถูกต้อง? หรือมันมีหลักการบางอย่าง?'

พออ่านข้อความนั้นแล้วผมเกือบหลุดขำออกมากลางห้อง

โอ้ย! อดทนไว้ เจมส์ เคิร์ก ถ้านายขำตอนนี้แผนเอาคะแนนจิตพิสัยก็จบกันพอดี!!

'Jim Kirk: ฮ่าาาา เอาง่ายๆ นะจาน มันไม่มีหลักการอะไรหรอก ก็ตอบแบบนี้มันได้ฟิลลิ่งมากกว่า'

'Spock: ยังไงผมไม่เข้าใจกระบวนการคิดของมนุษย์อยู่ดี'

ผมมองข้อความที่ถูกส่งมาแล้วหลุดหัวเราะเล็กน้อยก่อนตอบกลับ

'Jim Kirk: อยุกับผมไปนานๆ เด๋วคุณก็เข้าใจเองแหละค้าบ;)'

ผมพิมพ์ส่งไปพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย ผมล่ะชอบศาสตราจารย์วัลแคนคนนี้จริงๆ

ผมกดปิดหน้าจอสนทนาก่อนหันกลับไปสนใจบทเรียนต่อ เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงท้ายชั่วโมง PADD ของผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง หรือจะเป็นศาสตราจารย์อีก? ผมเลื่อนนิ้วกดดูอย่างรวดเร็ว

โธ่! โบนส์นี่เอง ผมคิดอย่างผิดหวังแล้วกดเช็คข้อความนั้น

'Leonard McCoy: กลางวันเจอกันที่เดิม'

อ่า มื้อกลางวันนี้สินะ ผมยิ้มเล็กน้อยแล้วกดตอบกลับไป

'Jim Kirk: ได้เลย!'

*------*

เมื่อเรียนตารางของช่วงเช้าจบลงผมก็ตรงดิ่งไปที่โรงอาหารของสตาร์ฟลีททันที ผมเดินไปซื้อชีสเบอร์เกอร์ติดมือมาก่อนเดินเข้าไปหาโบนส์ ไม่นานนักก็เห็นใบหน้าขี้หงุดหงิดของคุณหมอคนโปรดกับอาหารเมนูคนรักสุขภาพ

เขาบ่นผมเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าผมซื้อชีสเบอเกอร์มากินเป็นข้าวกลางวัน บ่นไม่พอ พอผมกินชีสเบอเกอร์เสร็จก็บังคับให้ผมกินสลัดต่ออีก! ผมพยายามใช้ดวงตาสีฟ้าคู่ใจมองอ้อนอีกฝ่ายเพื่อเขาจะเปลี่ยนใจแต่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายผมก็มาจบที่ชามผักสลัดชามยักษ์

"ว่าแต่ตกลงเมื่อคืนเตรียมการสอนเสร็จมั้ย?" โบนส์หันถามผม ผมคิดอยู่พักนึง

ออ จริงสิ! เมื่อคืนเราโกหกไปแบบนั้นนี่หวา แต่เอาจริงๆ แผนการสอนผมก็ทำเสร็จก่อนที่จะไปหาข้อมูลของสป็อคแล้วล่ะ คนหล่อก็ต้องมีความรับผิดชอบแบบนี้ล่ะน้า

"เสร็จๆ พร้อมสอนเลย!" ผมพูดตอบยิ้มๆ โบนส์พยักหน้ารับเล็กน้อย

"ก็ดี อ้าว หยุดทำไม กินสลัดต่อสิ" โบนส์หันสั่งเมื่อเห็นผมเขี่ยมะเขือเทศเล่น

"ก็...ก็มันไม่อร่อยอะ" ผมตอบพร้อมทำหน้าแบะ นั่นทำให้โบนส์ขมวดคิ้ว

"ไม่อร่อยก็ต้องกิน"

"ทำไมนายต้องโหดร้ายกับฉันแบบนี้!?" ผมพูดด้วยเสียงน้อยใจ นั่นทำให้โบนส์หัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย

นายมันไม่ใช่หมอ นายมันปีศาจ! จำไว้เลย! ผมคิดพลางงับมะเขือเทศเข้าไปอย่างจำใจ พลางอีกมือหยิบ PADD ขึ้นมากดเล่น นิ้วของผมไล่ไปที่กล่องข้อความของศาสตราจารย์วัลแคนโดยอัตโนมัติ

เออะ นี่ผมชักเริ่มติดการคุยกับศาสตราจารย์คนนี้แล้วหรอเนี่ย?! ทำไงได้ก็คุยด้วยแล้วสนุกดีนี่นา คิดไปผมก็ไล่ดูบทสนทนาก่อนหน้านี้แล้วอมยิ้มขึ้นมา

"โบนส์ๆ นายคิดว่าเค้าจะชอบฉันมั้ย?" ผมพูดถามโบนส์ออกไปเพ้อๆ โบนส์ก็หันมองผมแล้วกรอกตาเล็กน้อย

"เค้าไหน? "โบนส์หันถามผมพลางขมวดคิ้ว

อ่า ลืมไปโบนส์ยังไม่รู้เรื่องที่ผมคุยกับสป็อคนี่นา

"ศาสตราจารย์สป็อคไง"

"ฉันจะรู้มั้ยฮะ!? แกก็ไปถามมันเองสิ!" พูดจบโบนส์ก็กระดกน้ำไปหลายอึก

"ก็จริงแฮะ ว่าแต่เค้าจะมีแฟนอยู่แล้วรึเปล่านะ?" ผมพูดถามต่อแล้วกัดแครอทไปอีกชิ้น

โบนส์เลือกที่จะถอนหายใจแทนตอบคำถามของผมซึ่งผมก็ไม่ว่าอะไร แต่เป็นวัลแคนหนึ่งเดียวในสตาร์ฟลีทแบบนี้ก็คงฮ้อทพอสมควรแหละน้า...พูดถึงตรงนี้ผมก็สงสัยขึ้นมา

"โบนส์ๆ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับวัลแคนน่ะ นายเรียนกายวิภาคของวัลแคนในคลาสใช่ปะ? ฉันอยากรู้ว่าเวลาไอ้น..."

พูดยังไม่ทันจบโบนส์สำลักเล็กน้อยแล้วมองผมตาเขียว

"ให้ตายสิจิม! ฉันเป็นหมอนะ ไม่ใช่คนให้คำปรึกษาเรื่องความรัก!! แล้วก็เลิกถามเรื่องกายวิภาคของพวกเอเลี่ยนกับฉันสักที พอรู้ว่านายจะไปทำอะไรมันน่าสะอิดสะเอียนนะรู้มั้ย!?" โบนส์พูดจบผมก็หน้าเบ้

"โธ่โบนส์! นายจะช่วยเพื่อนสนิทคนนี้หน่อยไม่ได้หรอ? ฉันสัญญาว่าฉันจะเลิกสร้างป..." ผมพูดยังไม่ทันจบโบนส์ก็พูดขัดขึ้นอีก

"...ปัญหาให้นายแล้วก็จะยอมเชื่อฟังนายทุกอย่าง จิม นายพูดแบบนี้มาจะร้อยครั้งจนฉันจำขึ้นใจแล้วนะ แต่นายก็ยังทำตัวเหมือนเดิมตลอด!! ฉันล่ะสุดจะทนแล้วนะ!" โบนส์โวยออกมารัวๆ เล่นเอาผมสะดุ้ง ผมใช้ดวงตาสีฟ้าคู่ใจมองโบนส์พร้อมยื่นมือไปเขย่าแขนอีกฝ่ายเล็กน้อย

"โบนส์ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ขออะไรนายอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ช่วยฉันหน่อยเถอะน้า~" ผมจ้องตากับโบนส์อยู่พักนึงโบนส์ก็ถอนหายใจออกมา

"เฮ้ออออออออ! ให้มันได้อย่างงี้สิ! เลิกใช้ตาลูกหมานั่นอ้อนฉันได้แล้ว อยากถามอะไรก็ถามมา" ผมขยับตัวเล็กน้อยแล้วกวักมือเรียกให้โบนส์ยืดตัวมาทางผม โบนส์กรอกตาเล็กน้อยแต่ก็เอียงตัวตามมา

"ฉันอยากรู้ว่าส่วนไหนของวัลแคนที่..." แต่ยังไม่ทันได้ถามก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"คุณเคิร์ก คุณแม็คคอย" นั่นทำให้ผมกับโบนส์หดตัวกลับที่เดิมทันทีแล้วมองคนที่มาใหม่อย่างตกใจ ผมตั้งสติอีกครั้งแล้วหันไปยิ้มกว้าง

"สวัสดีครับศาสตราจารย์ / สวัสดีครับผู้การ" ใช่แล้ว…คนที่มาใหม่คือสป็อค...ศาสตราจารย์สป็อค!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?! หวังเขาคงไม่ได้ยินบทสนทนาก่อนหน้านี้หรอกนะ

"ผมคิดว่าได้ยินพวกคุณสนทนากันเกี่ยวกับวัลแคน บางทีผมอาจช่วยให้ความกระจ่างแก่พวกคุณได้" เฮ้อไม่ได้ยินหมดสินะ แต่ไหนๆ ก็ได้โอกาสแล้วงั้นก็...

"อ๋อ ขอบคุณมากครับศาสตราจารย์ คือจริงๆ พวกผมกำลังถกเถียงกันเกี่ยวกับการใช้ลิ้น..." พูดจบผมก็เลียริมฝีปากเล็กน้อย นั่นทำให้ศาสตราจารย์วัลแคนเลิกคิ้วขึ้น ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าแต่ผมรู้สึกเหมือนหน้าของเขาเขียวขึ้นนิดนึงด้วยล่ะ 

"เขาหมายถึงการออกเสียงในภาษาวัลแคนครับ ศาสตราจารย์" โบนส์รีบพูดขัดพลางหันค้อนใส่ผม

"อ่า...ครับ ใช่แล้วครับ การออกเสียง" ผมตอบรับพลางฉีกยิ้มกว้างให้ศาสตราจารย์ สป็อคพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

"ในกรณีนี้ผมคิดว่าคุณจะสามารถเข้าใจเรื่องภาษาและการออกเสียงของวัลแคนได้อย่างถ่องแท้ถ้าคุณลงเรียนในคลาสของผมที่กำลังจะเปิดในอีกสองวันข้างหน้า"

"ศาสตราจารย์เปิดคลาสใหม่?" ผมถามออกไป อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ

"แต่นี่มันเริ่มเทอมใหม่มานานแล้วนะครับ" โบนส์พูดต่อพลางขมวดคิ้ว

"ผมเป็นคนเสนอหลักสูตรใหม่นี้กับทางวิทยาลัยด้วยตนเองเพื่อใช้เวลาว่างระหว่างรอภารกิจใหม่จากทางสตาร์ฟลีตให้เป็นประโยชน์สูงสุด และทางวิทยาลัยก็อนุมัติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว" ผมพยักหน้ารับกับคำพูดของสป็อค

"ศาสตราจารย์จะสอนภาษาวัลแคนภายในครึ่งเทอมเนี่ยนะครับ? จะเป็นไปได้ยังไงกัน!?" โบนส์พูดถามอีกครั้ง

"ผมได้ทำการคัดเลือกเฉพาะหลักพื้นฐานและหัวข้อที่จะเป็นประโยชน์ต่อสตาร์ฟลีตซึ่งผมมั่นใจว่านักเรียนที่ตั้งใจเรียนในคลาสของผมจะสามารถเข้าใจภาษาวัลแคนได้อย่างแน่นอน" แหมเล่นโฆษณากันซะขนาดนี้ชักจะอยากลงเรียนแล้วสิ

"แล้วคลาสของศาสตราจารย์เนี่ยตารางเป็นไงหรอครับ" ผมถามอย่างสนใจ

"การสอนจะเริ่มในอีกสองวันข้างหน้าซึ่งถ้าเรียกเรียงตามลำดับวันของมนุษย์แล้วจะเรียกว่า 'วันพุธ' ซึ่งจะเริ่มตั้งแต่เวลา 0800 ถึง 1200 คุณสามารถดูรายละเอียดและสมัครลงได้ผ่าน PADDของคุณ" สป็อคหันตอบผม

เรียนสี่ชั่วโมงหลักสูตรมาราธอนรึไงกันเนี่ย!? แต่เดี๋ยวนะ…วันพุธช่วงเช้า!? บิงโก! เป็นช่วงที่ผมว่างพอดีเลยนี่นา!! อืม…ถึงจะเรียนทีสี่ชั่วโมงแต่นี่เป็นสป็อคสอนอาจจะไม่น่าเบื่อก็ได้...

แค่คิดว่าจะได้เจอสป็อคทุกอาทิตย์ผมก็เผลอหลุดยิ้มออกมา แล้วความคิดก็หยุดชะงักเมื่ออยู่ๆ โบนส์ก็สะกิดผมจากด้านหลังด้วยสีหน้าเครียด ผมหันมองอีกฝ่ายอย่างงงๆ

"จิมตอนนี้ 1255 แล้วนะ แกมีสอน 1300 ไม่ใช่หรอ?!"

นั่นทำให้ผมเบิกตากว้าง จริงด้วยผมมีสอนตอน 1300 ผมรีบดูเวลาใน PADD ของตัวเอง 1255 จริงๆ ด้วย!

แย่แล้วไปสายแน่! ผมคิดอย่างตื่นตระหนก แล้วหันไปหาศาสตราจารย์สป็อค

"ศาสตราจารย์ผมสนใจคลาสของคุณมาก แต่ผมต้องไปแล้ว โบนส์แล้วเจอกัน บาย!" พูดจบผมก็รีบวิ่งออกจากห้องอาหารไปทันที

 TBC 

 

edit @ 22 Mar 2015 19:15:42 by k-myst

edit @ 22 Mar 2015 19:16:29 by k-myst

edit @ 22 Mar 2015 19:16:46 by k-myst

edit @ 22 Mar 2015 19:17:36 by k-myst

Comment

Comment:

Tweet